یعنی چه
صاحب نعمت ترکیبی وصفی-اضافی است که به دو معنای عمده به کار میرود؛ نخست به معنی فرد ثروتمند، متمول و مرفه که از آسایش و دارایی فراوان برخوردار است، و دوم به معنی بخشنده، منعم و ولینعمت که به دیگران خیر و نیکی میرساند. در ادبیات عرفانی و کلامی، صاحب نعمت حقیقی خداوند است که سرچشمهٔ تمام مواهب و روزیهاست.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ عربی ساخته شده و با کسرِ راءِ رابطه (اضافه) در زبان فارسی به صورت «صاحِبِ نِعْمَت» تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف و طراح جدول میتواند خودِ «صاحب نعمت» (۸ حرف) یا مترادفهای آن مثل «منعم» یا «توانگر» باشد.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به بخشندهٔ نعمت از واژه «المنعم» و برای اشاره به شخص ثروتمند و مرفه از ترکیب «ذو النعمة» استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی سره و رایج این ترکیب بسته به سیاق متن شامل واژگانی چون توانگر، دارا و ثروتمند (برای شخص مرفه) یا بخشنده و روزیرسان (برای معنای ولینعمت) است.
در قرآن
عین عبارت «صاحب نعمت» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما مفهوم آن در دو جایگاه دیده میشود: یکی در آیه ۱۱ سوره مزمل با عبارت «أُولِی النَّعْمَةِ» که اشاره به مرفهین و ثروتمندان تکذیبکننده دارد، و دیگری در آیه ۷ سوره حمد «أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ» که خداوند را منعم و سرچشمهٔ نعمات معرفی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل صاحب نعمت
واژهٔ «صاحب نعمت» یک ترکیب اصیل و کلاسیک است که ریشه در فرهنگ و زبان عربی دارد و به مرور وارد ادبیات و تفکر فارسی شده است. این اصطلاح در وهلهٔ اول تداعیکنندهٔ مفاهیمی چون ثروت، رفاه، متمول بودن و بینیازی در زندگی مادی است، اما در سطحی عمیقتر و با نگاهی به متون کلامی و ادبی، به عنوان صفتی برای ولینعمت، بخشنده و صاحب فیض به کار میرود که در این نگرش، خداوند بزرگترین و حقیقیترین صاحب نعمت به شمار میآید.
در ساختار کلمات متقاطع و حل جدول، این واژه دقیقاً هشت حرف دارد و شناخت مترادفهای کلیدی آن مانند منعم، مرفه، توانگر و محسن میتواند به کاربران در رسیدن به پاسخ درست کمک کند. این واژه نمادی از سخاوت، برکت و جریان داشتن رزق و روزی در زندگی انسانهاست.