یعنی چه
«بکار بردن» یک فعل مرکب در زبان فارسی است که به معنای مایه گذاشتن از یک توانایی، مصرف کردن، به خدمت گرفتن یا عملی کردن یک ابزار، واژه، یا مهارت در یک زمینه مشخص به کار میرود. در متون قدیمی نیز این واژه به معنای به عمل آوردن و انجام دادن کاری استفاده میشده است.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت مصدری [بِ کار بُر دَن] (be kār bordan) است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول، کلماتی مانند استفاده کردن، استعمال کردن، اعمال کردن، کار بستن و به کار گرفتن هممعنی این واژه هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به موقعیت متن، از افعال متنوعی برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به عربی
برای مفهوم بکارگیری و بکار بردن در زبان عربی معمولاً از ریشههای عمل، خدم و طبق استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی واژهٔ kullanmak رایجترین معادل برای استفاده عمومی و uygulamak برای کاربردهای عملی و اجرایی است.
جمعبندی و توضیح کامل بکار بردن
واژهٔ «بکار بردن» یکی از افعال مرکب و اصیل زبان فارسی است که از ترکیب پیشوند «به»، اسم «کار» و فعل «بردن» ساخته شده است. این کلمه در مفهوم کلیدی خود به معنای به جریان انداختن یک شیء، تخصص، کلمه یا ابزار در دنیای واقعی و عملی است تا از تواناییها و پتانسیلهای آن بهرهبرداری شود.
این عبارت در فرهنگهای لغت گوناگون نظیر دهخدا و معین با مفاهیمی همچون استعمال، استخدام ابزاری، مصرف کردن و کاربست همپوشانی دارد. نقطهٔ مقابل آن نیز رها کردن، کنار گذاشتن یا معطل و بیاستفاده باقی گذاشتن داراییها و ابزارهاست.
اگرچه خود این ترکیبِ فارسی در متون آسمانی مانند قرآن به چشم نمیخورد، اما مفاهیم معادل آن مانند بهرهمندی از نعمات، تسخیر طبیعت و به کار بستن عقل و علم در قالب واژههایی چون «استعمر» و «سخر» به وفور مورد تأکید قرار گرفته است.