یعنی چه
شک بردن یک فعل مرکب در زبان فارسی است که به معنای گمان بردن، به شبهه افتادن، نسبت به درستی یک موضوع تردید کردن و یا بدگمان شدن به رفتار و نیت کسی به کار میرود.
در جدول
پاسخ متداول برای این عبارت در حل جدول، خود واژه «شک بردن» (۶ حرف)، «شک کردن» یا «ظن بردن» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، از فعل to suspect برای حالت بدگمانی و از to doubt برای حالت تردید عمومی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی افعال مشتق از ریشه (ش ک ک) و (ر ی ب) مانند ارتاب و شکّ دقیقترین معادلها برای این اصطلاح هستند.
به فارسی
معادلهای سره و عبارات هممعنی فارسی آن شامل بدگمان شدن، ظن بردن، دودل شدن، بیاعتماد شدن و تشکیک کردن است.
جمعبندی و توضیح کامل شک بردن
عبارت «شک بردن» یک فعل مرکب اصیل و کاربردی در زبان فارسی است که از ترکیب واژهٔ عربی «شک» (به معنی تردید و دوپاره شدن) و فعل پیشین فارسی «بردن» (از ریشه ایرانی باستان bar-) ساخته شده است. این ترکیب نشاندهنده جریان یافتن یا حمل کردن حالت تردید در ذهن نسبت به یک پدیده یا شخص است.
در کاربردهای روزمره، این اصطلاح معمولاً زمانی به کار میرود که شخص بدون داشتن مدرک قطعی، بر اساس شواهد جزئی به صداقت یا صحت چیزی ظن پیدا میکند. این حالت ذهنی حالتی بین یقین و انکار مطلق است و در ادبیات فارسی به عنوان مقدمهای برای جستوجوی حقیقت یا فرو رفتن در سوءظن توصیف میشود.
اگرچه خود این فعل مرکب به دلیل ساختار فارسیاش در متن قرآن نیامده، اما ریشه عربی بخش اول آن یعنی «ش-ک-ک» بارها در آیات قرآنی برای توصیف حالات تردید مذهبی یا فکری انسانها در برابر حقایق آشکار به کار رفته است که نشان از ریشهدار بودن این مفهوم فکری دارد.