یعنی چه
در اصطلاح فقهی و اسلامی، گناه کبیره به معصیتی گفته میشود که از نظر اهمیت و مفسده، بزرگتر از سایر گناهان (صغیره) است. ملاک اصلی تشخص این گناهان، ذکر صریح وعدهٔ آتش دوزخ و عذاب الهی در قرآن کریم یا احادیث معتبر، یا تعیین حد شرعی برای ارتکاب آنهاست؛ مانند شرک به خدا، قتل نفس، رباخواری و زنا.
تلفظ
عبارت «گناه کبیره» به صورت [گُ ن ا هِ کَ ب ی رِ] تلفظ میشود که ترکیبی از یک واژه اصیل فارسی (گناه) و یک واژه عربی (کبیره) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به سؤالاتی با عنوان گناه بزرگ یا معصیت عظیم، واژه «گناه کبیره» با ۹ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم، بسته به فرهنگ اسلامی یا مسیحی، از ترکیبهای متفاوتی استفاده میشود.
به عربی
در زبان و ادبیات عرب، این مفهوم با واژه الکبیره یا جمع آن یعنی الکبائر شناخته میشود که صراحتاً در متن قرآن مجید نیز به کار رفته است.
نماد چیست
در فرهنگ و روایات اسلامی، گناه کبیره نماد تصویری و مادی خاصی ندارد، اما از نظر معنوی نماد لکه سیاه بر روی قلب و تاریکی روح تلقی میشود که تکرار آن تمام قلب را تیره میکند. در سنت غربی و مسیحیت، ۷ گناه کبیره معمولاً با حیوانات خاصی نمادگذاری میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل گناه کبیره
عبارت «گناه کبیره» یک ترکیب وصفی عربی-فارسی است که در ساختار دینی و فقهی اهمیت بالایی دارد. واژه «گناه» ریشه در پارسی میانه دارد و «کبیره» از ریشه عربی کبر به معنای بزرگ گرفته شده است. این اصطلاح دقیقاً در مقابل گناه صغیره قرار میگیرد و به محرماتی اشاره دارد که شارع مقدس اهمیت ویژهای برای ترک آنها قائل شده و مجازاتهای سنگینی چون آتش دوزخ را برای مرتکبانش وعده داده است.
در قرآن کریم در آیاتی مانند آیه ۳۱ سوره نساء و آیه ۳۲ سوره نجم به صراحت از اصطلاح «کبائر» یاد شده و تأکید گردیده که پرهیز از این گناهان بزرگ میتواند زمینهساز بخشش گناهان کوچکتر شود. مصادیق بارزی همچون شرک، قتل نفس، خوردن مال یتیم و ربا از برجستهترین نمونههای این مفهوم در متون اسلامی هستند.