یعنی چه
تندتپشی فوقبطنی نوعی اختلال در سیستم الکتریکی قلب (آریتمی) است که در آن ضربان قلب بهطور ناگهانی بسیار سریع میشود (معمولاً بین ۱۵۰ تا ۲۲۰ ضربه در دقیقه). منشأ این سیگنالهای الکتریکی غیرطبیعی، دهلیزها یا گرههای هدایت الکتریکی در بالای بطنهای قلب است. این اصطلاح واژهای کلاسیک و تخصصی در علم پزشکی است.
تلفظ
این عبارت ترکیبی به صورت «تُندْ-تَپُ-شِیِ فَوْقِ بَطْنی» خوانده میشود که واژه اول مصوب فرهنگستان و دو واژه بعدی ریشه عربی دارند.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، این عبارت دقیقاً ۱۴ حرف دارد و به عنوان معادل فارسی بیماری تاکیکاردی فوقبطنی یا نوعی آریتمی قلبی شناخته میشود.
به انگلیسی
در متون تخصصی پزشکی غربی از این اصطلاح استفاده میشود که در حالت حملهای به آن PSVT نیز میگویند.
به فارسی
این عبارت مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی برای جایگزینی اصطلاح بیگانه تاکیکاردی است. واژه «تندتپشی» از ترکیب صفت و اسم مصدر ساخته شده و اصطلاحی کاملاً علمی و کالبدشناختی است.
جمعبندی و توضیح کامل تندتپشی فوق بطنی
تندتپشی فوقبطنی (SVT) یک اصطلاح ساختاریافته در پزشکی مدرن است که بر اساس واژهگزینی رسمی فرهنگستان زبان و ادب فارسی تصویب شده است. این واژه از ترکیب «تندتپشی» (معادل تاکیکاردی) و عبارت توضیحی «فوقبطنی» (اشاره به موقعیت کالبدی بالاتر از بطنها یا همان دهلیزها) پدید آمده است. ریشه اجزای بیگانه آن به زبانهای یونانی و لاتین بازمیگردد که به طور دقیق به اختلال در مسیرهای الکتریکی قلب اشاره دارد.
در کاربرد بالینی و جملات پزشکی، پزشکان این اصطلاح را برای بیمارانی به کار میبرند که به طور ناگهانی دچار حمله تپش قلب شدید، سرگیجه یا تنگی نفس میشوند، بدون آنکه منشأ آن بطنهای اصلی قلب باشد. این کلمه یک نام تخصصی برای بیماری است و کاربرد عامیانه، استعاری یا مذهبی در متون کهن مانند قرآن ندارد.
نکته تکمیلی حائز اهمیت این است که تشخیص این عارضه معمولاً از طریق نوار قلب (ECG) و با مشاهده کمپلکسهای QRS باریک صورت میگیرد. شناخت دقیق این کلمه به بیماران و کادر درمان کمک میکند تا آن را از آریتمیهای خطرناکتر بطنی متمایز کنند.