یعنی چه
دریوزهگی (دریوزگی) در لغت به حالت فقر و نیاز شدید همراه با درخواست مکرر از مردم گفته میشود. این واژه در ادبیات فارسی واژهای کلاسیک و معمولی است و نشاندهنده دست دراز کردن به سوی دیگران و رفتار برخاسته از احتیاج و تکدیگری است.
تلفظ
این کلمه به صورت daryūzegī تلفظ میشود که از واژه کهن «درویزه» و بن مضارع «یوزیدن» ریشه گرفته است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه بسته به طراح جدول میتواند خود کلمه «دریوزه گی» (۸ حرفی) یا مترادفهای آن مانند گدایی و تکدی باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم تکدیگری و حالت گدایی از این کلمات استفاده میشود.
به فارسی
واژههای هممعنی و همراستا در زبان فارسی شامل گدایی، تکدی، سؤال (درخواست مال)، فقر، بینوایی و حاجتخواهی هستند. در مقابل، واژههایی مانند استغنا، بینیازی، کرامت و سخاوت به عنوان متضادهای آن شناخته میشوند. از نظر ریشهشناسی نیز این واژه اصیل پارسی از ترکیب «در» (به معنی درِ خانهها) + «یوز» (از یوزیدن به معنی جستوجو و طلب کردن) ساخته شده که معنای ترکیبی آن «جستوجو از این در به آن در» است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، دریوزگی نماد بارز فقر مادی شدید و دوری از مناعت طبع است. همچنین کشکول گدایی یا دستِ درازشده به عنوان نمادهای ملموس آن به کار میروند. در ادبیات عرفانی نیز گاهی این واژه به صورت استعاری برای نشان دادن نیاز روحی و معنوی انسان به خالق استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل دریوزه گی
واژه «دریوزگی» (یا دریوزهگی) از واژگان اصیل و کهن زبان فارسی است که ساختار ساختاری آن به چرخیدن درِ خانهها برای طلب روزی و کمک اشاره دارد. این کلمه در طول تاریخ ادبیات معادل تکدیگری، فقر مفرط و طلب مال یا توجه با اصرار فراوان بوده است. در فرهنگ اسلامی و قرآنی نیز اگرچه خود کلمه به دلیل فارسی بودن نیامده، اما مفهوم معادل آن یعنی سؤال پافشارانه و تکدیگری مورد نکوهش قرار گرفته است.
این واژه در مواجهه با مفاهیمی مثل عزت نفس، بینیازی (استغنا) و کرامت انسانی در نقطه مقابل قرار میگیرد و در ادبیات کلاسیک همواره به عنوان نشانهای از ذلت مادی یا در برخی متون عرفانی به عنوان نمادی از نیازمندی مطلق مخلوق در برابر خالق به کار رفته است.