یعنی چه
این واژه یک ترکیب عربی قرآنی است که از کلمه «لباس» به معنی پوشش یا جامه و ضمیر متصل تثنیه «هما» به معنی «آن دو نفر» تشکیل شده است. در متون دینی این عبارت مستقیماً به جامه و پوشش حضرت آدم و حوا اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ دقیق و فصیح این واژه به صورت لِباسَهُما است که در آن حرف لام دارای کسره، باء دارای فتحه همراه با الف مدی، سین دارای ضمه، هاء دارای ضمه و میم دارای فتحه همراه با الف مدی است.
در جدول
در کلمات متقاطع و طراحان جدول، پاسخ پرسشهایی با عنوان «پوشش آدم و حوا در قرآن» یا «جامه آن دو نفر در بیت قرآنی»، کلمه ۷ حرفی «لباسهما» است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، برای رساندن مفهوم این واژه از ترکیباتی استفاده میشود که مالکیت پوشش را برای دو نفر (آدم و حوا) نشان میدهد.
به عربی
این کلمه خود اصالتاً عربی است. در لغت عرب علاوه بر واژه لباسهما، از تعابیری مانند ثیابهما نیز برای اشاره به جامه آن دو نفر استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان و دقیق این واژه در زبان فارسی عبارتند از: «جامه آن دو نفر»، «پوشاک آن دو» یا «پوشش آن دو» که اشاره به حضرت آدم و حوا دارد.
در قرآن
این واژه دقیقاً یکبار در قرآن کریم و در جریان داستان فریب خوردن آدم و حوا از ابلیس آمده است؛ آنجا که میفرماید: «...يَنْزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا لِيُرِيَهُمَا سَوْآتِهِمَا...» یعنی شیطان لباس آن دو را از تنشان برکند تا عیبهایشان را به آنها بنمایاند.
نماد چیست
در تفاسیر و نشانهشناسی قرآنی، این لباس نمادی از کرامت، امنیت، حیا و تقوای الهی است. فروریختن و از دست رفتن این لباس بر اثر وسوسه شیطان، نمادی از آشکار شدن ضعفها، برهنگی، تمایلات مادی و هبوط انسان از جایگاه معصومیت بهشتی است.
جمعبندی و توضیح کامل لباسهما
واژه «لباسهما» یک ترکیب عربی و قرآنی به معنای «پوشش یا جامه آن دو نفر» است که از ریشه ثلاثی مجرد «لبس» به همراه ضمیر تثنیه غایب ساخته شده است. این کلمه به طور خاص در ادبیات دینی یادآور جامه بهشتی حضرت آدم و حوا است.
این عبارت تنها یکبار در آیه ۲۷ سوره اعراف به کار رفته و به ماجرای فریب خوردن انسان از شیطان اشاره دارد. فروریختن این لباس فراتر از یک اتفاق مادی، در تفاسیر اسلامی به عنوان نمادی از دست رفتن عصمت اولیه، حیا، کرامت و تقوای بهشتی تعبیر میشود.
در فرهنگ لغات و بازیهای جدول، این کلمه به عنوان یک واژه دقیقاً ۷ حرفی شناخته میشود که معادلهای فارسی آن «جامه آن دو» یا «پوشش آن دو» است و به دلیل ریشه قرآنیاش، جایگاه ویژهای در ادبیات مذهبی ما دارد.