یعنی چه
نابالغی حالت یا کیفیت نابالغ بودن است؛ دورانی از زندگی که در آن رشد جسمانی، جنسی یا روانی فرد هنوز به حد کمال و پختگی نرسیده است. این واژه در معنای کنایی به نادانی، بیتجربگی، خامدستی و عدم تشخیص سود و زیان نیز اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [nā-bāleghi] است که از پیشوند نفی «نا»، واژه «بالغ» با کسره غین و یای مصدری تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مفهوم معمولاً خود واژه «نابالغی» (۷ حرف) یا واژههای مترادف آن مانند صغر، کودکی و نارسیدگی است.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی بسته به مقتضای متن (پزشکی، روانشناسی یا حقوقی) از واژههای فوق استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای دقیق فارسی و واژگان جایگزین آن شامل کودکی، خردسالی، کمسالی، طفولیت، نارسیدگی و در اصطلاح فقهی و حقوقی «صِغَر» یا «صغارت» است که در برابر بلوغ، بزرگسالی و پختگی قرار میگیرند.
در قرآن
عین واژهٔ فارسی «نابالغی» در قرآن وجود ندارد، اما ریشه عربی آن (بلوغ) بارها ذکر شده است. قرآن برای اشاره به این دوران از تعابیری همچون «لَمْ يَبْلُغُوا الْحُلُمَ» (کودکانی که به سن احتلام نرسیدهاند) و مرحله پیش از «بَلَغُوا النِّكَاحَ» (رسیدن به سن ازدواج) استفاده کرده است.
جمعبندی و توضیح کامل نابالغی
واژه نابالغی یک اصطلاح مشتق-مرکب است که از ترکیب پیشوند نفی فارسی و واژه عربی بالغ به همراه یای مصدری ساخته شده است. این واژه در وهله اول به دورهای از زندگی انسان اشاره دارد که در آن ساختارهای جسمی، جنسی و روانی فرد هنوز به تکامل و پختگی نهایی نرسیدهاند. در فرهنگ عامه و ادبیات، این مفهوم نمادی از خامی، میوه کال، معصومیت و بیتجربگی است.
از منظر حقوقی و فقهی، نابالغی یا همان دوران صغارت، با عدم مسئولیت کامل کیفری و تکالیف عبادی همراه است؛ چرا که فرد هنوز به آگاهی و تمیز کامل جهت تشخیص سود و زیان خود دست نیافته است. این واژه در کاربردهای روزمره و کنایی نیز برای توصیف رفتارها، تصمیمها یا اندیشههایی به کار میرود که فاقد سنجیدگی و پختگی لازم هستند.