یعنی چه
واژهٔ «بعلاوه» یا «بهعلاوه» یک قید ربطی و ترتیبی در زبان فارسی است که برای اضافه کردن یک نکته، اطلاعات بیشتر یا جملهای به دنبالهٔ سخن پیشین به کار میرود. این کلمه ذهن مخاطب را برای دریافت دادههای تکمیلی آماده میکند. علاوه بر کاربرد متنی، در دانش ریاضیات و علوم پایه نیز به عنوان اصطلاح و عملوند اصلیِ عمل جمع (افزودن مقداری به مقدار دیگر) استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [بِ عِ لا وَ] (با کسر باء و عین، و فتح واو) است. در گفتار روزمره گاهی به صورت تخفیفیافته نیز ادا میشود، اما ساختار رسمی آن حفظ صدای عین است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، برای راهنمای «علاوه بر این» یا «نشانه جمع در ریاضی»، با توجه به تعداد حروف خواسته شده، خودِ عبارت ترکیبی «بعلاوه، بهعلاوه» یا معادلهای آن نظیر وانگهی و پلاس قرار میگیرند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، اگر نقش قید ربطی داشته باشد از واژگانی چون Furthermore یا In addition استفاده میشود و اگر در عبارات ریاضی به کار رود، معادل دقیق آن کلمه Plus است.
به فارسی
برگردانها و جایگزینهای اصیل و روان فارسی برای این کلمه عبارتند از: «افزون بر این»، «گذشته از این»، «همچنین»، «جدا از این» و «اضافه بر این». این واژهها جایگزینهای مناسبی برای تقویت سرهنویسی در متن هستند.
نماد چیست
در سیستمهای نگارشی، ریاضیات، آمار و فرمولهای علمی، واژهٔ بعلاوه با نماد استاندارد «+» (پلاس یا مثبت) نمایش داده میشود که نشاندهندهٔ افزایش، تجمع یا اضافه شدن دو یا چند شناسه به یکدیگر است.
جمعبندی و توضیح کامل بعلاوه، بهعلاوه
واژهٔ «بعلاوه» یا «بهعلاوه» ترکیبی از حرف جر فارسی/عربی «بـ» و کلمهٔ عربی «علاوه» (از ریشه ع-ل-و به معنی بالا رفتن و افزودن) است. این واژه در زبان فارسی نقشی دوگانه و بسیار کلیدی دارد؛ در ادبیات و نگارش به عنوان یک قید ربطیِ افزایشی عمل میکند که بندهای مختلف یک متن را به هم پیوند میدهد و اطلاعات جدیدی را به مخاطب عرضه میدارد.
در فرهنگستان زبان و ادب فارسی، توصیه میشود برای کاربردهای ریاضی و تخصصی فرم سرهم آن یعنی «بعلاوه» و برای کاربردهای قیدی و متنی فرم جدانویسی با نیمفاصله یعنی «بهعلاوه» ترجیح داده شود. متضادهای معنایی آن در ساختار متن کلماتی مانند «منهای»، «بدونِ» یا «بهاستثنای» هستند که برعکس این واژه، خاصیت کاهشی یا انحصاری دارند.
این واژه گرچه به صورت مستقیم در قرآن کریم نیامده، اما ریشهٔ سه حرفی آن در کلمات متعددی با مفاهیم برتری و رفعت به کار رفته است. امروزه این کلمه یکی از پرکاربردترین ابزارهای پیوند در زبان محاورهای، رسمی، نگارش علمی و محاسبات ریاضی به شمار میرود.