یعنی چه
به مجموعه آثار ادبی (بهویژه رمان، شعر و تئاتر) گفته میشود که در دوران سلطنت ملکه ویکتوریا در بریتانیا بین سالهای ۱۸۳۷ تا ۱۹۰۱ میلادی خلق شدهاند. این دوره با ویژگیهایی چون رئالیسم (واقعگرایی)، نقد فقر و کار کودکان ناشی از انقلاب صنعتی، و تضاد میان علم و دین شناخته میشود و نویسندگانی چون چارلز دیکنز و خواهران برونته از پرچمداران آن هستند.
تلفظ
تلفظ روان عبارتی این اصطلاح به صورت [اَ دَ بـِ یا تِ اِ نـْ گِ لـی سـی دَ عَ صـْ رِ وِ کـْ تـو ری یا] است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی چون «ادبیات ویکتوریایی» یا خود عبارت ۲۶ حرفی «ادبیات انگلیسی در عصر ویکتوریا» به عنوان پاسخ مد نظر قرار میگیرند.
به انگلیسی
در محافل آکادمیک غرب از عبارات بالا برای اشاره به این دوره ادبی استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق و متداول این اصطلاح در زبان فارسی «ادبیات عصر ویکتوریا» یا «ادبیات ویکتوریایی» است.
جمعبندی و توضیح کامل ادبیات انگلیسی در عصر ویکتوریا
ادبیات انگلیسی در عصر ویکتوریا بازتابدهندهٔ یکی از پرفرازونشیبترین دورانهای تاریخ بریتانیا یعنی سالهای ۱۸۳۷ تا ۱۹۰۱ میلادی است. این دوره که با نام ملکه ویکتوریا پیوند خورده، ریشه در تحولات عظیمی چون انقلاب صنعتی، گسترش شهرنشینی و شکلگیری طبقه متوسط دارد. واژه ویکتوریا خود از ریشه لاتین به معنای پیروزی گرفته شده و واژه ادبیات نیز از ماده عربی ادب مشتق شده است.
در متون نقد ادبی، این عبارت در جملاتی نظیر «تضاد طبقاتی و فقر شهری از مهمترین درونمایههای ادبیات انگلیسی در عصر ویکتوریا است» به کار میرود. این اصطلاح به دلیل ماهیت تاریخی و جغرافیایی خاص خود، یک مفهوم غربی به شمار میرود و طبیعتاً کاربرد یا پیشینهای در متون کهن اسلامی یا قرآن کریم ندارد.
یکی از نکات تکمیلی و نمادین این دوره، پیدایش بحران ایمان در میان اندیشمندان و نویسندگان است که بر اثر تقابل باورهای سنتی با دستاوردهای علمی جدید (مانند نظریه تکامل داروین) شکل گرفت. عناصر طبیعی مانند مه غلیظ و تاریک لندن در رمانهای این عصر، صرفاً یک توصیف جوی نیستند، بلکه نمادی از سردرگمی اخلاقی، خفقان طبقاتی و فساد سیستمهای اداری آن زمان جامعه بریتانیا محسوب میشوند.