یعنی چه
بشاعه در لغت به معنای زشتی شدید، وقاحت، و نفرتانگیزی ظاهری یا اخلاقی است. این واژه در اصل به حس ناخوشایند ناشی از طعم بد و گس اشاره داشته، اما در کاربرد امروزی برای توصیف اوج زشتی یک رفتار، فاجعه یا پدیده به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت بَشاعَت یا بَشاعَه تلفظ میشود و مصدری عربی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «بشاعه» یا «بشاعت» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «زشتی شدید» یا «شنیع بودن» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در انگلیسی، بسته به بافت متن از واژگان مربوط به زشتی ظاهری یا عمق فاجعه استفاده میشود.
به عربی
خود واژه «بشاعة» در زبان عربی کاربرد اصیل دارد و کلماتی مانند قبح و شناعة مترادفهای مستقیم آن هستند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل زشتی، کریهی، ناپسندی مفرط و در بافت روایی و حادثهای، «فجیع بودن» یا «دلخراش بودن» است.
در قرآن
عین واژه «بشاعه» یا مشتقات مستقیم ریشه (ب ش ع) در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما مفاهیم همسو با آن در قالب واژههایی چون فاحشه، سوء و منکر بیان شدهاند.
نماد چیست
این کلمه یک مفهوم انتزاعی است و نماد مادی خاصی ندارد، اما در ادبیات و تبیین مفاهیم، نمادی از زشتی افراطی، عمق جنایت، فساد اخلاقی و شدت انزجار از یک عمل به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بشاعه
واژه بشاعه (یا بشاعت) ریشه در زبان عربی دارد و از ثلاثی مجرد «ب-ش-ع» مشتق شده است. معنای اولیه و لغوی آن در فرهنگهای کهن مانند دهخدا، به ناخوشایند بودن طعم یک غذا یا حس گسی و تلخی مفرط در دهان اشاره دارد؛ با این حال، سیر تطور معنایی این کلمه آن را به قلمرو مفاهیم اخلاقی و اجتماعی وارد کرده است، به طوری که امروزه به معنای زشتی شدید، وقاحت و کراهت به کار میرود.
در زبان فارسی، این واژه بیشتر در متون ادبی، حقوقی و مطبوعاتی برای توصیف اعمال بسیار ناپسند، جنایات هولناک یا فجایع دلخراش استفاده میشود. برای نمونه وقتی از «بشاعت یک جنایت» سخن به میان میآید، هدف برجسته کردن عمق فاجعه و شدت جریحهدار شدن عواطف انسانی است.
از نظر ساختاری، این واژه با کلماتی چون بشیع (زشت) و استبشاع (زشت شمردن) همخانواده است و اگرچه در متون دینی مانند قرآن مستقیماً ذکر نشده، بار معنایی آن کاملاً با مفاهیمی نظیر قبح، شناعت و منکر همپوشانی دارد.