یعنی چه
این عبارت واژه مستقلی در لغتنامههای معتبر فارسی نیست، بلکه یک ترکیب عربی شامل حرف جر «بِـ» و اسم خاص «یوسف» است که معنای «به یوسف» یا «با یوسف» را میدهد.
تلفظ
تلفظ صحیح و دقیق این ترکیب بر اساس اعرابگذاری قرآنی به صورت «بِیُوسُفَ» است.
در جدول
پاسخ این کلمه در جدول کلمات متقاطع دقیقاً ۵ حرف دارد و به عنوان بخشی از آیه قرآن یا شکل پیوسته عبارت «به یوسف» شناخته میشود.
به انگلیسی
معادل انگلیسی نام اصلی در این عبارت Joseph است و برای بیان دقیق مفهوم ترکیبی آن میتوان از To Joseph یا With Joseph استفاده کرد.
به عربی
این واژه خود یک ترکیب فصیح عربی (حرف جر بـ + اسم متمم یوسف) است که در متن قرآن کریم به کار رفته است.
به فارسی
ترجمه و برگردان دقیق این عبارت در زبان فارسی به صورت «به یوسف» یا «با یوسف» بیان میشود.
در قرآن
این ترکیب با همین رسمالخط در آیه ۸۹ سوره مبارکه یوسف آمده است: «قَالَ هَلْ عَلِمْتُم مَّا فَعَلْتُم بِیُوسُفَ وَأَخِیهِ إِذْ أَنتُمْ جَاهِلُونَ» که اشاره به پرسش حضرت یوسف از برادرانش دارد.
نماد چیست
با توجه به ریشه اصلی کلمه (یوسف)، این واژه در ادبیات و فرهنگ نماد بارز زیبایی خیرهکننده، عفت، پاکدامنی، حسادت برادران و مظهر گمگشته کنعان است.
جمعبندی و توضیح کامل بیوسف
واژه «بیوسف» در زبان فارسی به عنوان یک لغت مستقل، مجزا یا باستانی دارای معنای انفرادی نیست و در هیچیک از فرهنگهای معتبر ثبت نشده است. جستجوی این کلمه معمولاً ناشی از یک خطای نگارشی یا مواجهه با یک ترکیب خاص قرآنی است.
در واقع، این صورت لغوی ترکیبی از حرف جر «بِـ» عربی و نام حضرت «یوسف» است که در آیه ۸۹ سوره یوسف به کار رفته و معنای «با یوسف» یا «به یوسف» را میدهد؛ جایی که حضرت یوسف رفتار گذشته برادرانش را در دوران نادانی به آنها یادآوری میکند.
نام اصلی یوسف ریشهای عبری دارد که به معنای «افزونکننده» است. این نام و ترکیبات مرتبط با آن در ادبیات عرفانی و غنایی فارسی همواره مظهر و نماد زیبایی بیمانند، عفت، پاکدامنی، رشک برادران و دوری از وطن (ماه کنعان) به شمار میروند.