یعنی چه
این اصطلاح در معنای نخست و حقیقی خود به حرکت پرندگان هنگام باز کردن بالها و بلند شدن از زمین اشاره دارد. در معنای کنایی و استعاری، برای نشان دادن اشتیاق شدید (دل پر زدن)، ترک ناگهانی یک مکان، و بهویژه در ادبیات برای مرگ آرام، شهادت یا عروج معنوی روح از قفس تن به کار میرود.
تلفظ
این واژه از دو بخش تشکیل شده است: «پَر» (با فتح پ) و «کشیدن» (با کسر ک و شین کشیده).
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «پرواز کردن» یا «بال گشودن» با تعداد ۷ حرف دقیق کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای انگلیسی متفاوتی دارد؛ از پرواز عینی گرفته تا فوت کردن و اشتیاق شدید.
به عربی
در زبان عربی متناسب با کاربرد، واژه طار برای پرندگان، رحل و توفّی برای عروج و فوت، و اشتاق برای دلتنگی استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای بعد مادی پرواز از عبارت Uçup gitmek و برای جنبههای استعاری روحی و اشتیاق از اصطلاحات معادل استفاده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات عرفانی ایران، «پر کشیدن» نماد برجسته آزادی روح از قفس تن و صعود به عالم ملکوت است. این واژه در باور عامه و ادبیات معاصر نیز کنایهای لطیف و محترمانه از مرگ، شهادت یا فقدان ناگهانی یک عزیز به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل پر کشیدن
اصطلاح فعلی و ترکیبی «پر کشیدن» یکی از تعابیر کنایی، لطیف و اصیل زبان فارسی است که ریشه در واژگان کهن ایرانی دارد. این عبارت در گام نخست تصویر عینی بال گشودن و پرواز پرندگان در پهنه آسمان را تداعی میکند، اما کاربرد گستردهتر آن در پهنه ادبیات و محاوره، جنبه استعاری آن است.
در نگاه عرفانی و فرهنگی، تن انسان به قفسی تشبیه میشود که روح با مرگ یا شهادت از آن رها شده و به سوی معبود پر میکشد. به همین دلیل، این عبارت به عنوان جایگزینی محترمانه و آرامبخش برای واژه مرگ و فوت به کار میرود. علاوه بر این، در روابط عاطفی نیز کنایه از شتاب، اشتیاق فراوان و دلباختگی شدید برای دیدار معشوق است.