یعنی چه
«وقار و طمأنینه» ترکیبی از دو مفهوم نزدیک به هم است: وقار به معنای سنگینیِ همراه با احترام، متانت، هیبت و رفتار سنجیده؛ و طمأنینه به معنای آرامش درونی، سکون، اطمینان و نداشتن اضطراب است. در مجموع این ترکیب به معنای آرامشِ همراه با متانت و رفتار سنگین و سنجیده در ظاهر و باطن تعبیر میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب واژگانی به صورت «وَقار و طَمانینِه» (vaqār o tamānīne) است.
در جدول
پاسخ دقیق این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع ۱۲ حرف دارد و پاسخ خودِ عبارت «وقار و طمانینه» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی نظیر dignity، serenity، composure، calmness و poise برای رساندن این مفاهیم استفاده میشوند.
به عربی
هر دو واژه ریشه در زبان عربی دارند؛ وقار از ریشه ثلاثی مجرد (و-ق-ر) به معنای سنگینی و شخصیت، و طمأنینه از ریشه رباعی مجرد (ط-م-أ-ن) به معنای آرام گرفتن و استقرار است.
به فارسی
معادلها و مترادفهای فارسی و سره برای این اصطلاح شامل کلماتی چون متانت، آرامش، سکون، گرانسنگی، ثبات، بردباری و تأنّی است.
در قرآن
واژه وقار در آیه ۱۳ سوره نوح به صورت «مَّا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا» (شما را چه شده که برای خدا عظمت و شکوهی قائل نیستید؟) آمده و مشتقات طمأنینه در آیاتی چون «أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» (رعد/۲۸) و «يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ» (فجر/۲۷) به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل وقار و طمانینه
ترکیب واژگانی «وقار و طمأنینه» بیانگر حالتی تعالییافته از شخصیت انسان است که در آن آرامش درونی با استواری و سنگینی رفتاری پیوند میخورد. وقار جلوه بیرونی این صفت است که خود را در قالب متانت، ابهت، سنجیدگی در گفتار و کردار، و دوری از سبکی و خفت نشان میدهد و مایه احترام اجتماعی فرد میشود. در مقابل، طمأنینه بعدِ باطنی و قلبی این مفهوم است که به معنای استقرار روح، سکون نفس و رهایی کامل از دلهره، اضطراب و تشویشهای زندگی است.
در متون قرآنی و اخلاقی، این دو ویژگی میوه شیرین ایمان راستین و یاد مداوم پروردگار توصیف شدهاند؛ رویکردی که انسان را در برابر تلاطمها و مصائب ناگهانی روزگار همچون کوهی استوار باوقار نگاه میدارد و قلب او را در دریایی از آرامش و صلح درونی غوطهور میسازد.