یعنی چه
«تُبْدُونَ» فعل مضارع (جمع مذکر مخاطب) از باب افعال است که در متون مذهبی و ادبی به معنای فاش کردن، ابراز کردن و نشان دادن در برابر پنهانکاری (کتمان) به کار میرود.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه با ضمه روی حرف ت، سکون روی حرف ب، ضمه روی حرف د و فتح روی نون پایانی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه ۵ حرفی معمولاً به عنوان معادل عربی «آشکار میکنید» یا «بروز میدهید» از آیات قرآنی پرسیده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از افعالی که دلالت بر آشکارسازی و بر ملا کردن حقیقت توسط دوم شخص جمع دارند استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که خود واژه در اصل عربی فصیح است، مرادفهای مستقیم آن در این زبان افعالی نظیر تُظهرون و تُبرزون هستند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن این مفهوم از ترکیبهایی که معنای بیرون ریختن راز یا نشان دادن چیزی را میدهند، استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این فعل در زمان مضارع شامل واژههایی چون ابراز میدارید، نمایان میسازید و برملا میکنید است.
نماد چیست
این واژه در ادبیات سلوکی و اخلاق دینی نماد شفافیت رفتاری و ابراز مافیالضمیر است و مصداق بارز آن در تقابل تفکیکناپذیر با مفهوم «کتمان» (پنهانکاری) تعریف میشود.
جمعبندی و توضیح کامل تبدون
کلمه «تبدون» یک واژه مستقل با ریشه فارسی نیست؛ بلکه یک فعل مضارع عربی (از ریشه بدو / ابداء) است که به واسطه حضور پررنگ در متون قرآنی و ادعیه، به دایره لغات مذهبی و ادبی زبان فارسی راه یافته است. معنای دقیق آن «آشکار میکنید» یا «بروز میدهید» است.
این واژه در قرآن کریم معمولاً در تقابل با فعل «تکتمون» (پنهان میدارید) به کار رفته است؛ مانند آیه شریفه «وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ» که به علم لایتناهی خداوند بر امور آشکار و پنهان انسانها اشاره دارد. بنابراین، ریشه آن به هیچ وجه «بدن» نیست، بلکه به معنای ظهور و تجلی است.
در کاربردهای جدولی، ادبی و مذهبی، این واژه پنج حرفی به عنوان نمادی از ابراز نیتها و نمایان ساختن حقایق درون شناخته میشود و در ترجمهها معادل افعالی چون فاش کردن و ابراز داشتن قرار میگیرد.