یعنی چه
«تَرْجُونَ» یک فعل مضارع، جمع مذکر مخاطب از ریشه عربی «رجاء» است که به معنای امیدوار بودن، توقع داشتن و چشمداشت به رحمت یا پاداش پدیدهای به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت فتحتِ ت، سکونِ ر، جزم یا ضمهٔ ج (تَرْجُونَ) تلفظ میشود و در زبان عربی و متون قرآنی کاربرد دارد.
در جدول
پاسخ پنج حرفی در جدول خود واژه «ترجون» است که به عنوان معادل کلیدواژههایی چون «امید دارید» یا «چشمداشت دارید» در جدولهای کلمات متقاطع مذهبی و قرآنی استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق جمله، از افعال مربوط به امیدواری و انتظار برای ترجمه این واژه استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، برای رساندن مفهوم این واژه قرآنی از ریشههای فعل ummak یا ümit استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «امیدوار هستید»، «چشمدوختهاید»، «توقع دارید» و «دلبستهاید» است. این کلمه اصالتاً فارسی نیست و یک ساختار صرفی عربی دارد.
در قرآن
این کلمه عینا در قرآن کریم آمده است؛ مانند آیه ۱۰۴ سوره نساء: «وَتَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ مَا لَا يَرْجُونَ» (و شما از خدا امیدی دارید که آنان ندارند). همچنین در آیه ۱۳ سوره نوح به صورت نفی «لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا» به کار رفته که مجازاً به معنای عدم ترس، پروا یا باور نداشتن به عظمت الهی تعبیر شده است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و متون عرفانی، این واژه نماد صفت پسندیدهٔ «حسن ظن به پروردگار»، انگیزه حرکت فراتر از رنجهای مادی و نشاندهنده تعلق قلب به فضل و رحمت الهی در نظام عقیدتی است.
جمعبندی و توضیح کامل ترجون
واژه «ترجون» اصالتاً یک فعل مضارع عربی از ریشه ثلاثی مجرد «رجو» (رجاء) است که به معنای امید داشتن، انتظار کشیدن و چشمداشت به آینده تعبیر میشود. این کلمه به دلیل کاربرد در آیات مشهوری از قرآن کریم (مانند سوره نساء و سوره نوح)، جایگاه ویژهای در تفاسیر، فرهنگ دینی و ادبیات مذهبی فارسی پیدا کرده است.
در فرهنگ معنوی و قرآنی، ترجون بازتابدهنده مفهوم بلندِ امید به فضل الهی و حسن ظن به خداوند است که مؤمنان را در مواجهه با سختیها پایدار میسازد. توجه به این نکته ضروری است که این کلمه نباید با واژههای فارسی یا گیاهی مشابه مانند «ترخون» یا «ترگون» اشتباه شود، چرا که هویتی کاملاً قرآنی و ریشهای عربی دارد.
در طراحی جدول و واژهنامهها، این کلمه پنجحرفی به عنوان معادل عباراتی نظیر «امید دارید» یا «توقع دارید» به کار میرود و نمونهای از ورود افعال صرفی قرآن به فضای اصطلاحات دینی فارسیزبانان به شمار میآید.