یعنی چه
این واژه در دو ساختار بررسی میشود؛ یکی به عنوان فعل مضارع عربی (تَنْجَح) به معنای موفق میشوی یا موفق میشود، و دیگری در متون کهن فارسی به عنوان مصدر باب تفعّل (تَنَجُّح) به معنی روایی خواستن و طلب کردن حاجت از کسی که وعده داده است.
تلفظ
تلفظ این کلمه بسته به کاربرد آن متفاوت است؛ در حالت فعلی به صورت «تَنْجَح» و در حالت مصدری کهن به صورت «تَنَجُّح» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای خود کلمه «تنجح» دارای ۴ حرف است. همچنین مشتقات آن نظیر نجاح یا ناجح نیز به عنوان کلمات ۴ حرفی همخانواده کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بر اساس ریشه و ساختار فعلی یا مصدری کلمه، معادلهای دقیق آن To succeed یا Success میباشند.
به عربی
در زبان عربی معیار، این کلمه خود ریشه فعلی دارد و با واژههایی چون نجاح یا تفوز هممعنی و همراستاست.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه به فارسی در متون کهن به صورت «حاجتخواهی و روایی خواستن» ذکر شده و در مفهوم عام معادل «پیروز شدن و به سرانجام رسیدن کار» است.
نماد چیست
این کلمه در فرهنگ عامه یا اسطورهشناسی دارای نماد تصویری خاصی نیست، اما در ادبیات اخلاقی و مفهومی، نمادی از دستیابی به هدف، نتیجهگیری درست و به ثمر نشستن تلاشها به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تنجح
واژه «تنجح» یک کلمه با ریشه عربی (ن ج ح) است که در زبان فارسی کاربردهای خاص خود را دارد. این کلمه در متون کهن فارسی و لغتنامههای قدیمی مانند دهخدا به عنوان مصدر باب تفعّل (تَنَجُّح) به معنی روایی خواستن، طلب قضا شدن حاجت و درخواست وفای به عهد به کار رفته است.
از سوی دیگر، در زبان عربی امروزی این واژه به صورت فعل مضارع (تَنْجَح) بسیار رایج بوده و به معنای موفق میشوی یا موفق میشود کاربرد دارد. مفاهیمی چون کامیابی، پیروزی و به سرانجام رسیدن امور، ارکان اصلی معنایی این واژه را تشکیل میدهند.
نکته جالب توجه این است که خود کلمه «تنجح» یا مشتقات مستقیم آن در متن قرآن کریم به کار نرفتهاند و در متن کتاب مقدس برای رساندن مفاهیم کامیابی و رستگاری بیشتر از ریشههایی مانند (ف و ز) یا (ف ل ح) استفاده شده است.