یعنی چه
واژهٔ مفضال صفت و صیغهٔ مبالغه است و به کسی اشاره دارد که بخشش، کرم و فضیلت او بر همگان برتری دارد و در جود و سخاوت به مرتبهٔ بالایی رسیده است.
تلفظ
این واژه در اصلِ زبان عربی بر وزن صیغهٔ مبالغهٔ «مِفعال» به صورت مِفضال تلفظ میشود، اما در زبان فارسی تلفظ آن با ضمه (مُفضال) نیز رواج دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ واژهٔ «مفضال» ۵ حرف دارد. همچنین ممکن است به عنوان راهنما به معنای آن یعنی کریم، سخی یا جواد اشاره شود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم مفضال در زبان انگلیسی از واژگانی استفاده میشود که بیانگر سخاوت بیکران و برتری اخلاقی هستند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در واژهنامههای عربی به معنای فردی است که فضل و کرم فراوانی به مردم میبخشد.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان این واژه در زبان فارسی شامل واژههایی چون بسیار بخشنده، فزونبخش، نیکوکار بزرگ و صاحب فضیلت فراوان است.
در قرآن
واژهٔ «مفضال» به طور مستقیم در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، ریشهٔ سه حرفی آن (ف ض ل) و همخانوادههایش مانند فضل، فضّلنا و ذو الفضل بارها برای اشاره به بخشش بیکران و برتری دادن الهی ذکر شدهاند.
نماد چیست
این واژه در ادبیات و فرهنگ اسلامی و ایرانی، به عنوان نماد و مظهر سخاوتمندی فراتر از حد معمول، کرامت انسانی و اصالت اخلاقی شناخته میشود و اغلب برای توصیف بزرگان و عارفان به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مفضال
واژهٔ «مفضال» یک واژهٔ فصیح و کهن با ریشهٔ عربی (از مادهٔ فضل) است که به ادبیات و متون فارسی راه یافته است. این کلمه بر وزن مِفعال ساخته شده و صیغهٔ مبالغه محسوب میشود؛ از این رو معنای آن صرفاً یک بخشندهٔ معمولی نیست، بلکه به فردی اشاره دارد که در بخشندگی، کرم، و فضایل اخلاقی به اوج رسیده و بر همگان برتری یافته است.
اگرچه خود این کلمه در قرآن کریم نیامده، اما ریشهٔ آن یکی از مفاهیم کلیدی قرآنی در توصیف بخشش و فضل الهی است. در ادبیات فارسی نیز این واژه به عنوان نمادی از عالیترین درجات سخاوت و بزرگواری برای توصیف انسانهای شریف و نیکوکار استفاده میشود.