یعنی چه
واژه رسوخپذیر صفت مرکبی است که به ویژگی یا خاصیت هر جسم، ساختار یا ذهنی اشاره دارد که امکان رخنه، عبور یا تأثیرگذاری در آن وجود دارد. در علوم طبیعی به موادی که مایعات یا گازها میتوانند از آنها عبور کنند رسوخپذیر یا تراوا میگویند و در مباحث روانی و اجتماعی به ذهنیت یا جامعهای اطلاق میشود که بهراحتی تحت تأثیر افکار یا عوامل بیرونی قرار میگیرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت رُسوخپَذیر (ro-sūkh-pa-zīr) است که از دو بخش «رسوخ» (با ضمه روی حرف اول) و «پذیر» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای راهنمای «رسوخپذیر» خودِ کلمه «رسوخ پذیر» با ۸ حرف است. با این حال بسته به تعداد حروف مشخصشده، لغاتی مانند نفوذپذیر، تراوا و رخنهپذیر نیز به عنوان معادلهای رایج کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگان متعددی بسته به سیاق متن معادل این واژه هستند؛ در متون علمی و فیزیکی بیشتر از Permeable (تراوا) و در مفاهیم عمومی یا نظامی از Penetrable (قابل نفوذ) استفاده میشود.
به عربی
برای رساندن مفهوم رسوخپذیر در زبان عربی معاصر، از ترکیبهایی مانند «قابل للاختراق» (دارای قابلیت شکافتن و رخنه کردن) یا «قابل للنفوذ» استفاده میشود.
به فارسی
دقیقترین و سرهترین معادلهای فارسی برای این واژه، کلماتی نظیر «نفوذپذیر» و «رخنهپذیر» هستند. همچنین در ادبیات علمی و کتابهای درسی فیزیک و زیستشناسی، برای ساختارهایی که مایعات از آنها عبور میکنند، واژه مصوب «تراوا» جایگزین شده است.
در قرآن
خود صفت ترکیبی «رسوخپذیر» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما ریشه ثلاثی مجرد آن (ر-س-خ) که در زبان عربی به معنای ثبات، استواری و ریشه دواندن است، در قالب عبارت مشهور «الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ» (در آیاتی مانند آیه ۷ سوره آلعمران و آیه ۱۶۲ سوره نساء) برای توصیف دانشمندان راستین و استوار در دین استعمال شده است.
جمعبندی و توضیح کامل رسوخ پذیر
واژه «رسوخپذیر» ترکیبی از مصدر عربی «رسوخ» (به معنی نفوذ، محکم شدن یا پایندگی) و پسوند فاعلی و مشتقساز فارسی «پذیر» است. این کلمه صفت حسی و عقلی است که به هر شیء، غشاء یا ذهنیتی که قابلیت نفوذ، تاثیر یا رخنه را داشته باشد اطلاق میشود. در علوم طبیعی مانند فیزیک، زمینشناسی و زیستشناسی، این صفت معمولاً برای خاک، اسفنج یا غشاهای سلولی استفاده میشود که اجازه عبور مایعات و گازها را از منافذ خود میدهند.
از بعد استعاری و ادبی، رسوخپذیری میتواند هم ویژگی مثبت و هم منفی باشد؛ برای نمونه، در ادبیات عرفانی دلی که در برابر هدایت و معرفت الهی نرم، خاشع و رسوخپذیر است ستایش میشود. در مقابل، در مباحث روانشناختی یا اجتماعی، ذهن یا فرهنگی که بدون سنجش و بهسرعت تحت تاثیر افکار بیگانه و مخرب قرار میگیرد، به عنوان یک ساختار آسیبپذیر و رسوخپذیر شناخته میشود.