یعنی چه
این عبارت یک جملهٔ اسمیهٔ عربی است که در مناجاتها و ادعیه بهکار میرود. از دو بخش «طاعتی» (فرمانبرداری من) و «قلیل» (اندک) تشکیل شده و به معنای اقرار به کوتاهی در بندگی و ناچیز بودن طاعات در برابر عظمت خداوند است.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت فصیح عربی و مرسوم در ادعیه «va tā'ati qalil» (وَ طاعَتی قَلیلْ) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت دقیقاً ۱۰ حرف دارد و معمولاً به عنوان بخشی از فراز معروف مناجات (و طاعتی قلیل، ومعصیتی کثیر) پرسیده میشود.
به انگلیسی
در ترجمهٔ متون نیایشی به زبان انگلیسی، این تعابیر برای رساندن مفهومِ کوتاهی در پیشگاه معبود استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب اصالتاً عربی است و در متن ادعیه و مناجاتهای اسلامی عیناً به همین صورت به کار میرود.
به فارسی
معادل روان فارسی این عبارت «و فرمانبرداری من کم است» یا «و طاعت من ناچیز است» میباشد که بیانگر تواضع زاهدانه است.
در قرآن
خود ترکیب «و طاعتی قلیل» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما ریشهٔ «ط و ع» (مانند طاعةٌ وقَولٌ مَعروف) و ریشهٔ «ق ل ل» (مانند وقلیلٌ مِنْ عبادیَ الشَّکور) بارها در آیات الهی برای بیان مفاهیم طاعت و اندک بودن به کار رفتهاند.
جمعبندی و توضیح کامل و طاعتی قلیل
عبارت «و طاعتی قلیل» یک ترکیب معنادار و نیایشی از زبان عربی است که در ادبیات دینی و ادعیهٔ فارسیزبانان کاملاً جا افتاده است. این عبارت جزء فرازهای مشهور ادعیه اسلامی (نظیر دعای صباح امیرالمؤمنین و مناجاتهای امام سجاد) است که انسان در آن به ضعفها و کاستیهای خود اقرار میکند: «الهی قلبی محجوب... و طاعتی قلیل و معصیتی کثیر».
از نظر واژهشناسی، این عبارت از «طاعت» به همراه یای متکلم (بندگی من) و «قلیل» (کم و ناچیز) ساخته شده است. در فضای عرفانی و سلوک معنوی، بهکارگیری این اصطلاح نمادی از فروتنی، شکستن غرور نفس و اعتراف به تقصیر در محضر آفریدگار است، چرا که بندگان مخلص همواره عبادت خود را در برابر عظمت الهی ناچیز میبینند.