معنی
در لغت به معنی سفارششده و اندرزکرده شده است. در فقه و حقوق، به فردی اطلاق میشود که از سوی موصی (وصیتکننده) مأمور میشود تا پس از مرگ او، اموالی را مدیریت کند، دیون و بدهیها را بپردازد یا سرپرستی فرزندان صغیر را بر عهده بگیرد.
یعنی چه
وقتی کسی میمیرد، دیگر خودش نمیتواند کارهایش را پیش ببرد. او پیش از مرگ، فردی قابل اعتماد را به عنوان «وصی» انتخاب میکند تا به وصیتنامهاش عمل کند، بدهیها را بدهد و ارث را طبق قانون و خواسته او تقسیم کند.
مترادف
این کلمات در کاربردهای حقوقی، فقهی و عرفی به عنوان هممعنی یا نزدیک به معنای وصی استفاده میشوند.
متضاد
برای واژه وصی متضاد مستقیم لغوی وجود ندارد، اما از نظر حقوقی و موقعیت در وصیتنامه، در تقابل با موصی (کسی که وصیت میکند) و موصیله (کسی که وصیت به نفع اوست) قرار میگیرد.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه ثلاثی مجرد (و ص ی) مشتق شدهاند و با مفهوم سفارش و پیوند در ارتباط هستند.
ریشه
ریشه اصلی این کلمه در زبان عربی به معنای متصل کردن، سفارش کردن و پیوست دادن مسئولیت به کسی است. علت این نامگذاری آن است که شخص با وصیت کردن، کارهای زمان حیاتش را به کارهای پس از مرگش متصل و پیوند میکند.
جمله سازی
در جدول
کلمه «وصی» در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً با راهنمای «اجراکننده وصیت» یا «سفارششده» میآید و دقیقاً ۳ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد حقوقی، از واژههای مختلفی در زبان انگلیسی برای ترجمه وصی استفاده میشود؛ Executor رایجترین معادل برای امور مالی متوفی است.
جمعبندی و توضیح کامل وصی
واژه «وصی» یک اصطلاح کلیدی در فقه اسلامی و حقوق مدنی است که به فرد منتخب و امین از سوی متوفی اشاره دارد. وظیفه اصلی وصی، مدیریت ترکه، ادای دیون و واجبات مالی و عبادی شخص فوتشده و همچنین نظارت بر اجرای دقیق خواستههای مندرج در وصیتنامه است. در برخی موارد نیز وصی وظیفه سرپرستی فرزندان صغیر متوفی را بر عهده میگیرد.
علاوه بر کاربرد فقهی و حقوقی، این کلمه در کلام اسلامی (بهویژه در مذهب تشیع) جایگاه ویژهای دارد؛ به طوری که واژه «الوصی» به عنوان لقب و مظهر جانشینی مشروع پیامبر اکرم (ص) برای امام علی (ع) به کار میرود و در ادبیات کلاسیک فارسی نیز به وفور با همین بار معنایی استفاده شده است.
ریشه این کلمه به معنای اتصال و پیوند است، چرا که وصی با عملکرد خود، تعهدات و نیات خیر فرد را از دوران حیات به دوران پس از مرگ متصل میسازد و نمادی از امانتداری و مسئولیتپذیری در فرهنگ اسلامی به شمار میرود.