معنی وضو چیست؟ هم خانواده، ریشه و متضاد وضو

معنی

وضو در لغت به معنای نظافت، پاکیزگی، حسن و جمال است و در اصطلاح فقهی و اسلامی، به شستن صورت و دست‌ها و مسح کردن سر و پاها با آب طبق آدابی خاص و با نیت تقرب به خدا گفته می‌شود که حالت طهارت معنوی را در انسان ایجاد می‌کند.

یعنی چه

این واژه نشان‌دهنده یک عمل عبادی است که مایه صفای باطن، طهارت روحی و تجدید نورانیت مؤمن می‌شود؛ به‌طوری که در روایات اسلامی از آن به عنوان «نور» و وسیله‌ای برای آرامش ذهنی و انضباط عبادی یاد شده است.

مترادف

واژه‌هایی مانند دست‌نماز و آبدست در زبان فارسی کهن و رایج، دقیقاً معادل عملیاتی وضو هستند. واژه‌های طهارت و تطهیر نیز به جنبه پاک‌کنندگی شرعی آن اشاره دارند.

متضاد

برای واژه وضو متضاد مستقیم تکی در لغت وجود ندارد، اما در اصطلاح فقهی حالت مقابل آن «حَدَث» (عوامل باطل‌کننده طهارت) یا «بی‌وضویی» نامیده می‌شود.

هم خانواده

این واژه‌ها همگی از ریشه «و-ض-أ» مشتق شده‌اند. برای نمونه «وضیء» به معنی پاکیزه و نورانی، و «مُتَوَضِّئ» به معنای شخص وضوگیرنده است.

ریشه

واژهٔ وضو از زبان عربی و ریشه «و - ض - أ» گرفته شده است که بر پاکی، درخشندگی و روشنایی دلالت دارد. در این میان، «وُضوء» با ضمه اسم مصدر (عمل وضو گرفتن) و «وَضوء» با فتحه به معنی آبی است که برای وضو ساختن استفاده می‌شود.

جمله سازی

در جدول

در حل جدول‌های متقاطع، پاسخ کلمه سه‌حرفی برای طهارت نمازگزار یا دست‌نماز، دقیقاً واژه «وضو» است.

به انگلیسی

در زبان انگلیسی برای اشاره به این عمل عبادی مسلمانان از واژه تخصصی Ablution (به معنی شست‌وشوی مذهبی/تطهیر) استفاده می‌شود؛ هرچند اصطلاح وام‌گرفته‌شدهٔ Wudu نیز کاملاً رایج و شناخته‌شده است.