یعنی چه
واژه «استش» در زبان فارسی معیار و رسمی یک کلمه مستقل نیست؛ بلکه صورت عامیانه، شکسته و گفتاری از ترکیب فعل رابط «است» یا «هست» به همراه ضمیر متصل «ـش» (هستش) است که برای بیان وجود داشتن، بودن یا حضور چیزی یا کسی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در گفتار و گویش عامیانه به صورت «اَستَش» (astaš) است.
در جدول
در جدول کلمات متقاطع یا معماها، این واژه گاهی به عنوان معادل قراردادی برای عباراتی چون «وضع موجود» یا «هستی» آورده میشود و کلمهای با دقیقاً ۴ حرف است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه با توجه به کاربرد فعلی و معنای آن، شامل افعال ربطی و وجودی زبان انگلیسی میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهومِ بودن و وجود داشتن از این عبارات استفاده میشود. لازم به ذکر است که در لغت عرب واژه «اِست» به معنی نشیمنگاه است که هیچ ارتباطی با این واژه عامیانه فارسی ندارد.
به فارسی
معادلهای رسمی، استاندارد و فصیح این واژه در فارسی معیار شامل افعالی همچون «هست»، «میباشد»، «وجود دارد» و «موجود است» هستند.
نماد چیست
از نظر معنایی و مفهوم انتزاعی، این کلمه در ساختار زبان محاوره دلالت بر تحقق، حضور، بودن و حقیقتِ وجودی یک امر یا شیء دارد.
جمعبندی و توضیح کامل استش
کلمه «استش» یک واژه رسمی، اصیل یا مستقل در ادبیات مکتوب و معیار زبان فارسی به شمار نمیرود. این لفظ در حقیقت حاصل یک ساختار دستوری عامیانه و گفتاری است که از ترکیب فعل رابط «است» با ضمیر پیوسته سوم شخص مفرد («ـش») پدید آمده است. در نگارش رسمی و معیارهای ویرایشی، استفاده از این شکل گفتاری غلط محسوب میشود و توصیه میگردد که همواره از افعال استاندارد مانند «است» یا «هست» استفاده شود.
با این حال، در فرهنگ عامه و مراجع غیررسمی مانند طراحان جدول کلمات متقاطع، گاهی از این کلمه ۴ حرفی به عنوان معادل قراردادی برای مفاهیمی چون «وضع موجود» یا «هستی» استفاده میشود. ریشهشناسی بخش اول این عبارت ما را به واژه اوستایی و پهلوی ast (به معنی است) میرساند که در طول زمان با پیوند ضمیر، شکل امروزی را در گفتار روزمره به خود گرفته است.