یعنی چه
این واژه در زبان عربی به دو مفهوم اشاره دارد؛ نخست در معنای لغوی به هر چیز بسیار زشت، فجیع و کریه (صفت مشبهه از ریشه بشع) گفته میشود. دوم در بافت عشایری و سنتی برخی قبایل عرب (مانند بدویان مصر و اردن)، نام یک رسم دادخواهی عرفی و خرافی است که برای تشخیص گناهکار از بیگناه، متهم را مجبور به لیسیدن یک شیء فلزی داغ و گداخته میکنند.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی فصیح به صورت «البَشِعَة» (al-bashi'ah) یا «البَشْعَة» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر به عنوان یک رسم خرافی قضاوت با آتش در میان قبایل یا صفت زشتی شدید اشاره شود، پاسخ خود واژه ۶ حرفی «البشعة» است.
به انگلیسی
برای مفاهیم لغوی واژگانی چون heinous و gruesome نیز به کار میروند.
به عربی
خود واژه «البشعة» در زبان عربی کاربرد دارد و برای توصیف اعمال وحشتناک یا سنن غیرشرعی قبیلهای استفاده میشود.
به فارسی
در برگردان فارسی، بسته به سیاق متن، میتوان آن را «زنِ بسیار زشت»، «پدیده کریه و وحشتناک» یا «آزمون و داوری با آتش» ترجمه کرد.
در قرآن
کلمه «البشعة» و ریشه ثلاثی آن (ب ش ع) در متن قرآن وجود ندارد. از نظر فقه اسلامی نیز این رسم به دلیل مغایرت با قواعد شرعی مانند «البینة علی المدعی» و حرمت آسیب به بدن، بدعت و حرام اعلام شده است.
نماد چیست
این کلمه در بافت فرهنگی و حقوقی باستان، نمادی از قضاوتهای کورکورانه، شکنجه به جای عدالت و رسوم دوران جاهلیت است که هیچ پایگاه علمی و شرعی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل البشعة
واژه «البشعة» یک اصطلاح دوجانبه در فرهنگ و زبان عربی است. در مرتبه نخست، این کلمه از ریشه «بشع» به معنای زشتی فراوان، کراهت طبع و ناپسندی شدید در ظاهر یا رفتار کاربرد دارد. هر چیز وحشتناک و فجیعی را در زبان عربی میتوان با این صفت توصیف کرد.
در مرتبه دوم و در بافت مردمشناسی، «البشعة» نام یک آیین دادخواهی عرفی و بسیار خشن است که در گذشته میان برخی قبایل بادیهنشین (بدویان) رواج داشته است. در این رسم، متهم برای اثبات بیگناهی خود باید لبه فلزی یک قاشق یا ابزار گداخته در آتش را لیس میزد؛ ملاک تشخیص این بود که اگر زبان فرد بسوزد گناهکار است و اگر آسیب نبیند تبرئه میشود. امروزه نهادهای فقهی و حقوقی معاصر این روش را کاملاً رد کرده و آن را غیرانسانی و بدعت میدانند.