یعنی چه
البشاشه در لغت به معنای طلاقت وجه، تازه رویی، خندهرویی و حالت شادابی و سرور در چهره هنگام ملاقات با دیگران است که با استقبالی گرم و دوستانه همراه باشد.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی با فتح ب و ش اول (البَشاشَة) تلفظ میشود و در زبان فارسی معمولاً به صورت مصدر بدون ال یعنی «بشاشت» یا صفت «بشاش» به کار میرود.
در جدول
کلمه البشاشه در جدولهای متقاطع به عنوان پاسخ ۷ حرفی برای راهنماهایی نظیر «خوشرویی عربی» یا «گشادهرویی با ال» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی مفاهیمی که حالت گشادهرویی و لبخند صمیمی چهره را منتقل میکنند، معادل دقیق البشاشه هستند.
به عربی
از آنجا که خود واژه عربی است، مترادفهای دقیق آن در این زبان شامل واژگانی است که به بهجت، سرور ظاهری و باز بودن چهره اشاره دارند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این کلمه شامل خوشرویی، گشادهرویی، تازهرویی، لبخندخواهی و شادرویی است که معرب آن در فارسی به شکل «بشاشت» رواج یافته است.
در قرآن
خود واژه «البشاشة» یا مشتقات ریشه (ب ش ش) در متن قرآن کریم به کار نرفتهاند؛ اما مفهوم اخلاقی آن یعنی حسن برخورد و گشادهرویی در آیاتی با مضامین «قول معروف»، «لین قول» و سفارش به نرمخویی با مردم کاملاً تأیید شده است. همچنین در احادیث نبوی کاربرد فراوانی دارد.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و شرقی، البشاشه نماد ایمان اجتماعی، سلامت روان، آرامش و صلح درونی است. در ضربالمثلهای عربی آمده است «البَشَاشَةُ خَيرٌ مِنَ القِرَى» یعنی خوشرویی با مهمان، از غذایی که جلوی او میگذاری ارزشمندتر و پذیراکنندهتر است.
جمعبندی و توضیح کامل البشاشه
واژه «البشاشه» یک مصدر اصیل عربی از ریشه (ب ش ش) است که در اصطلاح به حالت شادابی، خندهرویی و گشادهرویی فرد در هنگام مواجهه با دیگران اشاره دارد. این کلمه با وجود آنکه در متن قرآن کریم عیناً ذکر نشده، از کلیدیترین صفات اخلاقی و رفتاری در سنت و احادیث اسلامی به شمار میرود و تجلیبخش حسن خلق است.
در زبان فارسی، ساختار معرب این واژه به صورت «بشاشت» (به معنی شادابی چهره) و صفت «بشاش» کاملاً جا افتاده و به کار میرود. این مفهوم در روابط اجتماعی نمادی از صمیمیت، مهماننوازی و پذیرش بیپیرایه دیگران است که بار معنایی بسیار مثبتی را در ادبیات و فرهنگ عامه به همراه دارد.