یعنی چه
در لغت، الجسد به معنای بدنه، تن و کالبد ملموس و محسوس موجود زنده است. در کاربردهای دقیقتر زبان عربی، این واژه اغلب به جسمی اطلاق میشود که روح در آن جریان ندارد یا فاقد حرکت و اراده است، مانند مجسمه یا جنازه.
تلفظ
این کلمه با فتح جیم و فتح سین تلفظ میشود و الف و لام آن از نوع قمری و خوانا است.
در جدول
پاسخ پنج حرفی جدول برای کلمه «الجسد»، خود این کلمه است. کلمات مترادف دیگر مانند بدن، پیکر و جنازه نیز بسته به تعداد حروف جدول کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن، از واژه Body برای بدن عمومی و از Corpse برای کالبد بیجان و مرده استفاده میشود.
به عربی
واژه «الجسد» خود عینا یک کلمه عربی معرفه (دارای ال) است که در معاجم معتبری مثل المعجم الوسیط با مفاهیمی چون بدن و پیکر ملموس تعریف شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل تن، کالبد، پیکر و جثه هستند که برای اشاره به مظهر مادی انسان و جانوران به کار میروند.
در قرآن
این واژه ۴ بار در قرآن کریم به کار رفته است. در سورههای اعراف (آیه ۱۴۸) و طه (آیه ۸۸) عبارت «عِجْلاً جَسَداً» درباره گوساله سامری آمده که مجسمهای بیجان ولی صدادار بود. در سوره انبیاء (آیه ۸) درباره فیزیک مادی پیامبران و در سوره ص (آیه ۳۴) درباره آزمودن حضرت سلیمان و افکندن جسدی بیروح بر تخت او استفاده شده است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی، فلسفی و کلامی، الجسد نماد بعد مادی و فیزیکی انسان در تقابل با روح و روان علوی است. این واژه به عنوان مظهر محدودیتهای دنیوی، قفس تن و گاه مرتبهای فاقد حرکت و معنا شناخته میشود که بدون دمیده شدن روح، ارزشی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل الجسد
واژه «الجسد» یک کلمه اصیل عربی از ریشه ثلاثی مجرد «ج س د» است که به مظهر فیزیکی، تن، کالبد و پیکر مادی موجودات اشاره دارد. تفاوت ظریف این واژه با کلمه «جسم» در این است که الجسد معمولا به کالبدی اطلاق میشود که دارای جرم و رنگ ملموس بوده و در بسیاری از بافتهای لغوی و دینی، به صورت ویژه برای اشاره به پیکر بیروح، جنازه یا مجسمههای فاقد حرکت و اراده به کار میرود.
این واژه در قرآن کریم چهار مرتبه و دقیقا در بافتهایی به کار رفته که معنای پیکر بیجان یا بدون اراده فیزیکی را تداعی میکنند؛ مانند ماجرای گوساله فاقد روح سامری یا آزمایش حضرت سلیمان. در فرهنگ عرفانی و ادبی نیز، الجسد همواره نماد جهان فانی، مرتبه نازل وجود و قفس تنی است که در تقابل با روح بلندمرتبه و عالم علوی قرار میگیرد.