معنی
ثیاب در لغت به معنی جامهها، لباسها و پوشاک است. این واژه به طور خاص به لباسهای رویین و رسمی اشاره دارد که انسان در اجتماع و در برابر دیگران بر تن میکند.
یعنی چه
این کلمه جمعِ مکسر واژه «ثَوب» است و به انواع لباس و ملبوسات اطلاق میشود. در متون ادبی و دینی، علاوه بر پوشش مادی، به عنوان کنایهای از اعمال، ظاهر، آبرو و باطن انسان نیز به کار میرود.
مترادف
واژههای فوق نزدیکترین هممعنیها به این کلمه در زبان فارسی و عربی هستند.
متضاد
این کلمات در تقابل معنایی با مفهوم پوشیدگی و لباس قرار دارند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه ثلاثی مجرد (ث-و-ب) مشتق شدهاند.
ریشه
ریشه این واژه عربی است. در لغت عرب، اصل ریشه «ث-و-ب» به معنی «بازگشت به حالت اول یا جایگاه اصلی» است. لباس را از آن جهت ثوب و ثیاب نامیدهاند که پارچه پس از طی مراحل ریسندگی و بافندگی، به آن هدف و صورتی که برایش در نظر گرفته شده بود، بازگشته است.
جمله سازی
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول، کلمه «ثیاب» دقیقاً ۴ حرف دارد و به عنوان پاسخ برای راهنمای «جامهها و لباسها» به کار میرود.
به انگلیسی
این کلمات دقیقترین معادلهای انگلیسی برای رساندن مفهوم لباس و پوششهای رویین هستند.
جمعبندی و توضیح کامل ثیاب
واژه «ثیاب» یک کلمه عربی-قرآنی و کهن است که به عنوان جمع مکسر «ثَوب» شناخته میشود و در زبان فارسی به معنای جامهها، لباسها و پوشاک به کار میرود. این کلمه در فرهنگ اسلامی و ادبیات مکتوب کاربرد فراوانی دارد و فراتر از پوشش مادی، مفاهیمی چون پاکدامنی، کرامت انسانی، آراستگی معنوی و تجسم اعمال انسان را در بر میگیرد.
در متون قرآنی، این واژه هم برای توصیف لباسهای بهشتی و آراستگی انسانها استفاده شده و هم در عبارات کنایی مانند «طاهرُ الثّیاب» (پاکجامه) اشاره به پاکی باطن و اخلاق فرد دارد. ریشه این کلمه به معنای بازگشت است که نشاندهنده اصالت شکلگیری جامه از تار و پود اولیه است.