یعنی چه
واژه الشقران دارای ریشه عربی است و در اصل به معنای فرد سرخموی یا بور (رنگ روشن مایل به سرخی) است. در متون قدیمی و لغتنامهها، این واژه به گل لاله یا شقایق، نوعی پرنده آسیبرسان به مزارع، و همچنین به عنوان اسم خاص برای یکی از غلامان پیامبر اسلام (ص) اطلاق شده است.
تلفظ
این واژه همراه با الف و لام تعریف به صورت اَلْشُّقْران (Al-Shuqran) یا اَلْشَّقْران (Al-Shaqran) قرائت میشود که به مفهوم سرخی و روشنی پوست و مو اشاره دارد.
در جدول
در جداول کلمات متقاطع، الشقران پاسخ دقیق و ۷ حرفی برای پرسشهایی با مضمون گل لاله، پرنده مزارع یا لقب غلام پیامبر اسلام است.
به انگلیسی
با توجه به معانی چندگانه این واژه، در توصیف ظاهری از معادلهای Blond یا Auburn و در گیاهشناسی از معادلهای Anemone یا Tulip استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معیار، این کلمه برخاسته از ریشه (ش-ق-ر) به مفهوم سرخی مایل به زرد بوده و در نامگذاری گیاه شقایق یا توصیف اسبهای سرخرنگ کاربرد دارد.
به فارسی
این کلمه به عنوان یک واژه دخیل عربی در متون کهن فارسی به کار رفته و معادلهای مستقیم آن بسته به متن شامل بور، سرخمو، گل لاله و پرنده کشتزار هستند.
در قرآن
واژه الشقران یا مشتقات مستقیم آن در آیات و متن قرآنی وجود ندارد و فاقد کاربرد مستقیم قرآنی است.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ عامه، الشقران به واسطه معنای گل شقایق نمادی از طراوت بهاری، سرخی خون و شهادت است و در توصیف انسانی، نشانه تفاوت ظاهری و کمیابی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل الشقران
واژه «الشقران» یک کلمه اصیل با ریشه عربی (ش-ق-ر) است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. این کلمه در اصل به مفهوم سرخی مایل به زرد یا رنگ روشن مایل به قرمز اشاره دارد و برای توصیف افراد سرخموی و بور به کار میرفته است. در کاربردهای تاریخی، این واژه نام یکی از آزادشدگان و غلامان باوفای پیامبر اکرم (ص) نیز بوده که نام اصلی او صالح بود.
علاوه بر ابعاد توصیفی و اعلام، الشقران در علوم طبیعی نیز کاربرد دارد؛ در گیاهشناسی به معنای گل لاله یا شقایق وحشی است که به دلیل رنگ سرخ آتشینش به این نام خوانده میشود و در جانورشناسی به نوعی پرنده اطلاق میگردد که از محصولات کشتزارها تغذیه میکند. این تنوع معنایی باعث شده که واژه در متون کهن ادبی و تاریخی جایگاه ویژهای داشته باشد.
در فرهنگ و ادبیات فارسی و عربی، این کلمه به واسطه ارتباطش با گل شقایق، به نمادی از طراوت بهاری، سرخی، والا بودن و گاهی خون و شهادت تبدیل شده است. همچنین به دلیل ساختار ۷ حرفی خود، گاهی به عنوان یک واژه چالشی در جداول کلمات متقاطع مورد استفاده طراحان قرار میگیرد.