یعنی چه
این واژه از ریشه عربی «کشف» و در باب تفعّل (تکشّف) به همراه «ال» تعریف ساخته شده است. در اصطلاح به معنای برداشته شدن حجاب و موانع برای نمایان شدن اصل و واقعیت یک امر به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با تشدید روی حرف «ش» و به صورت مکسور در ابتدا و مفتوح در ادامه است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «التکشف» با ۶ حرف است. نمونههای مشابه دیگر مانند تکشف یا انکشاف نیز بسته به تعداد حروف جدول کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، واژگانی که به آشکارسازی و برداشتن پرده از روی یک راز یا واقعیت اشاره دارند، به عنوان معادل انتخاب میشوند.
به عربی
این واژه خود یک مصدر عربی از باب تفعّل است و در این زبان برای بیان حالت پدیدار شدن تدریجی یا خودبخودی یک شیء یا مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
برگردانهای دقیق و روانی که در زبان فارسی برای این واژه استفاده میشوند شامل عناوینی چون هویدا شدن، کنار رفتن پرده یا حجاب، و افشا شدن هستند.
در قرآن
عین واژه با این ساختار در قرآن مجید یافت نمیشود؛ با این حال ریشه ثلاثی مجرد آن یعنی (کشف) کاربردهای متعددی دارد؛ مانند آیه ۵۴ سوره اسراء «فَلَا یَمْلِکُونَ کَشْفَ الضُّرِّ عَنْکُمْ» که به معنی برطرف کردن و برداشتن سختی و زیان است.
جمعبندی و توضیح کامل التکشف
واژه «التکشف» یک مصدر عاریهای از زبان عربی (باب تفعّل) در زبان فارسی است که به مفهوم آشکار شدن، پدیدار گشتن و برداشته شدن پرده از روی یک حقیقت یا راز اشاره دارد. این واژه به دلیل ساختار خود، گاهی در نگارش با واژه «التقشف» (به معنی صرفهجویی و سختیزیستی) اشتباه گرفته میشود، اما از نظر معنایی کاملاً متمایز بوده و به حوزه وضوح و عیان شدن مربوط است.
در متون عرفانی و فلسفی، التکشف نمادی از حقیقت عریان و از بین رفتن حجابهای ذهنی و باطنی است؛ جایی که واقعیت امور بدون واسطه و به تدریج برای سالک نمایان میشود. اگرچه خود این لفظ در قرآن کریم عیناً ذکر نشده، اما ریشه اصلی آن یعنی «کشف» همواره پیامآور زدودن پردهها، برطرف کردن رنجها و هویدا ساختن امور پنهان است.