یعنی چه
النحر در لغت به معنای قسمت بالای سینه، گلو یا حلقوم انسان و حیوان (محل قرارگیری گردنبند) است. در اصطلاح فقهی و عرفی، به شیوهٔ خاص قربانی کردن و کشتن شتر از طریق فرو کردن نیزه یا کارد در گودی بالای سینه گفته میشود.
تلفظ
این واژه در زبان عربی با حروف شمسی آغاز میشود؛ بنابراین حرف «ل» خوانده نشده و نون مشدد تلفظ میشود: اَلنَّحْر (An-Nahr).
در جدول
پاسخ دقیق پنجحرفی برای این واژه در جدول «النحر» است. معادلهای دیگر آن شامل قربانی، شترکشی و گلوگاه هستند.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، از کلمات مربوط به گلو یا مناسک قربانی استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود اصالتاً عربی است و در این زبان کاربرد فقهی و لغوی دقیقی دارد.
به فارسی
در برگردانهای فارسی، با توجه به سیاق متن، معادلهایی چون گلوگاه (معنی لغوی) یا شترکشی و قربانی کردن (معنی اصطلاحی) برای آن قرار داده میشود.
در قرآن
فعل امر این ریشه یکبار در قرآن در آیه «فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ» آمده است. مفسران آن را به قربانی کردن شتر در حج یا بالا آوردن دستها تا برابر گلوگاه هنگام تکبیرهای نماز تعبیر کردهاند.
نماد چیست
این واژه یادآور «یوم النحر» (روز دهم ذیالحجه یا همان عید قربان) است و در فرهنگ اسلامی به عنوان نماد گذشتن از دلبستگیهای مادی، طاعت الهی و سنت ابراهیمی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل النحر
واژه النحر یک اسم مصدر عربی است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده و در متون دینی، فقهی و ادبی کاربرد فراوانی دارد. معنای اصلی و ریشهای آن به ناحیه بالای سینه و گلوگاه اشاره دارد، اما به طور خاص برای نحوه قربانی کردن شتر به کار میرود؛ چرا که شتر برخلاف گاو و گوسفند که ذبح میشوند، با زدن ضربه به گودی گلوگاه کشته میشود.
این کلمه در فرهنگ اسلامی پیوند عمیقی با مناسک حج دارد. دهمین روز از ماه ذیالحجه که روز عید قربان است، در متون دینی به نام «یوم النحر» خوانده میشود که روز تجلی ایثار، تسلیم در برابر پروردگار و فداکاری مادی است.
در قرآن کریم نیز در سوره مبارکه کوثر به این عمل اشاره شده است، جایی که خداوند به پیامبر گرامی اسلام دستور میدهد تا برای پروردگارش نماز بخواند و قربانی (نحر) کند. این کلمه نمادی از یادآوری سنت حضرت ابراهیم و گذشت انسان از مادیات در راه معنویت است.