یعنی چه
این واژه صورت عربیِ فعل از ریشهی «ن ب هـ» است. در حالت امر به معنای «توجه کنید، آگاهی یابید و هشیار باشید» است و در حالت ماضی (مانند حدیث معروف) به معنای «بیدار شدند و متوجه گشتند» به کار میرود.
تلفظ
در حالت فعل امر به صورت اِنْتَبِهُوا (با کسره ب) و در حالت فعل ماضی به صورت اِنْتَبَهُوا (با فتحه ب) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ جدول برای این واژه با رسمالخط درخواستی ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به اینکه فعل امر در نظر گرفته شود یا ماضی، معادلهای انگلیسی آن تفاوت میکند.
به عربی
مترادفهای هممعنا در زبان عربی معیار شامل واژگانی چون احذروا، لاحظوا و تيقظوا است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای حالت امری از Dikkat edin و برای حالت ماضی از Uyandılar استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق این وامواژه به فارسی برابر است با «آگاه شوید» یا «مراقب باشید» (در حالت امر) و «بیدار شدند» (در حالت ماضی).
نماد چیست
این کلمه در ادبیات عرفانی و اسلامی نماد اصطلاح «یقظه» یا همان نخستین منزل سلوک یعنی بیداری از خواب غفلت دنیاست و به عنوان نماد هشدار و توجه به حقیقت به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل انتبهو
واژهی «انتبهو» یا «انتبهوا» یک فعل وامواژه از زبان عربی و مشتق از ریشهی ثلاثی «ن ب هـ» (نبه) است که معنای اصلی آن به آگاهی، هشیاری و بیداری بازمیگردد. این کلمه بر حسب نوع ساختار میتواند فعل امر به معنای «توجه کنید و مواظب باشید» یا فعل ماضی صیغه جمع غایب به معنای «بیدار شدند» باشد.
شهرت و کاربرد اصلی این واژه در میان فارسیزبانان و متون دینی، به دلیل حضور در حدیث گرانقدر و معروف نبوی و علوی است که میفرماید: «النَّاسُ نِیَامٌ فَإِذَا مَاتُوا انْتَبَهُوا»؛ یعنی مردم در خوابند و هنگامی که میمیرند، بیدار و هشیار میشوند. این کلمه عینا در متن قرآن مجید به کار نرفته، اما مفاهیم همخانواده و ریشهای آن در تفاسیر و ادبیات عرفانی کاربرد فراوان دارد.