یعنی چه
این عبارت از دو بخش «نبأ» (خبری با اهمیت بالا و دارای فایده بزرگ) و «عظیم» (بزرگ و سترگ) تشکیل شده است و به موضوعی حیاتی و سرنوشتساز اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح عربی آن «النبأ العظیم» است که در فارسی معمولاً به صورت همزه قطع و ادغام نون (ان نبا العظیم) خوانده و نوشته میشود.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این عبارت غالباً برای توصیف یک واقعه تکاندهنده و بسیار بزرگ به کار میرود.
به عربی
عبارت اصلی در زبان عربی با الف و لام تعریف به صورت «النَّبَأ العَظِیم» کتابت میشود.
به ترکی
در ترجمههای ترکی استانبولی و آذربایجانی مفاهیم مرتبط با رستاخیز و خبر بزرگ را با این عبارات معادلسازی میکنند.
به فارسی
برگردان مستقیم این اصطلاح به زبان فارسی «خبر بزرگ» یا «گزارش بسیار مهم» است که به یک واقعه حتمی اشاره میکند.
در قرآن
این عبارت در آیه «عَمَّ يَتَسَاءَلُونَ * عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ» آمده است. مفسران برای آن سه مصداق اصلی ذکر کردهاند: نخست روز قیامت و رستاخیز، دوم خودِ کتاب قرآن که حامل وحی الهی است، و سوم در تفاسیر و روایات شیعه به عنوان ولایت امیرالمؤمنین علی (ع) و واقعه غدیر خم تأویل شده است.
نماد چیست
این واژه نماد عقیدتی رستاخیز و آگاهی بزرگ الهی است. همچنین در ادبیات مذهبی شیعه، نماد واقعه غدیر و مسأله ولایت به شمار میرود و جزء ۳۰ قرآن نیز به دلیل شروع با آیات این سوره، به «عمّ جزء» معروف است.
جمعبندی و توضیح کامل ان نبا العظیم
عبارت قرآنی «النَّبَأ العَظِیم» که در خط و زبان فارسی گاه به صورت «ان نبا العظیم» ثبت میشود، در لغت به معنای «خبر بسیار بزرگ و بااهمیت» است. ریشه این واژه از «نبأ» به معنی خبری سودمند و قطعی و «عظیم» به معنی سترگ مایه میگیرد. این اصطلاح به دلیل شیوع در آیه دوم سوره نبأ، اهمیت کلامی و تفسیری بالایی در جهان اسلام دارد.
در تفاسیر عامه اسلامی و سیاق آیات سوره نبأ، این خبر بزرگ اشاره به روز قیامت، معاد و دادگاه عدل الهی دارد که مشرکان درباره وقوع آن اختلاف داشتند؛ اما در کنار آن، برخی مفسران آن را به حقیقت وحی و قرآن کریم تطبیق دادهاند. از سوی دیگر، در احادیث و تفاسیر مأثور شیعه، تأویل و بطن این آیه شریفه به ولایت حضرت علی (ع) پیوند خورده و به عنوان یکی از القاب شاخص ایشان در زیارتنامهها استفاده میشود.
در مجموع، این اصطلاح ۱۱ حرفی نمادی از یک حقیقت قطعی، سرنوشتساز و آگاهی بزرگ الهی است که چه در ساحت قیامتشناسی و چه در ساحت امامشناسی، بازتابدهنده محوریترین مفاهیم اعتقادی است.