باخور یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل باخور

واژه «باخور» در زبان فارسی امروز یک کلمه کم‌کاربرد و غیرپرسکاربرد است که معنای آن را باید در دو قلمرو کاملاً مجزا جستجو کرد. از یک سو در متون کهن تاریخی و لغت‌نامه‌های اصیلی مانند دهخدا، این کلمه به عنوان یک اسم خاص عبرانی باستان شناخته می‌شود که نام پدر آزر و جد بزرگ حضرت ابراهیم (ع) بوده است. لغت‌شناسان احتمال می‌دهند که این ضبط صورت دگرگون‌شده یا خطای نگارشی از کلمه «ناحور» در عهد عتیق باشد.

از سوی دیگر، باخور ریشه در زبان ترکی عثمانی دارد و به عنوان یک واژه قرضی اقلیمی، به معنای «گرمای بسیار شدید»، «هوای داغ» و «حرارت سوزان» به کار می‌رفته است. این کلمه در فارسی امروزی هم‌خانواده فعالی ندارد و نباید آن را با کلمه هم‌نویسه اما متفاوتِ «بَخور» (ماده دودشدنی خوش‌بو) اشتباه گرفت.

در مجموع، این واژه امروزه بیشتر در حل جدول‌های متقاطع کاربرد دارد و دانستن ابعاد تاریخی و زبانی آن به درک بهتر متون کهن و اصطلاحات قدیمی کمک می‌کند.