یعنی چه
واژهٔ «بازپسین» صفت یا قیدی است که برای اشاره به انتهای یک ترتیب، آخرین مرحله از یک جریان یا پایان زندگی به کار میرود. این واژه در ادبیات فارسی بیشتر در ترکیبهایی نظیر «دم بازپسین» (به معنی آخرین نفس قبل از مرگ) و «روز بازپسین» (به معنی روز قیامت و رستاخیز) استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ این واژه با سکون روی حرف «ز»، فتح روی حرف «پ»، فتح روی حرف «س» و یای کشیده در پایان است.
در جدول
این کلمه دقیقاً ۷ حرف دارد و در حل جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «آخرین»، «نهایی» یا «واپسین» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، از کلمات ذکر شده برای ترجمه دقیق بازپسین به زبان انگلیسی استفاده میشود.
به عربی
در متون دینی و برگردانهای عربی، واژه الآخِر (مانند الیوم الآخر) دقیقترین معادل برای مفهوم روز بازپسین است.
به ترکی
در زبان ترکی واژه «Son» به طور عام برای هر چیزی که در انتهای یک صف یا جریان قرار دارد به کار میرود.
به فارسی
این کلمات همگی در زبان فارسی به عنوان مترادفهای اصیل یا رایج واژه بازپسین شناخته میشوند که ریشه در مفهوم پایان و عقب دارند.
جمعبندی و توضیح کامل بازپسین
واژه «بازپسین» یک کلمه کاملاً فارسی است که از پیشوند «باز»، صفت/قید «پس» و پسوند نسبت و صفتساز «ـین» تشکیل شده است. ساختار معنایی آن به چیزی اشاره دارد که در پسِ همه و در دورترین یا آخرین نقطه ترتیب قرار گرفته است. این واژه به دلیل اصالت خود، جلوهای ادبی و باشکوه در متون کلاسیک و معاصر فارسی دارد.
در فرهنگ معین، عمید و لغتنامه دهخدا، این لغت بیشتر به مفاهیم فرجامین گره خورده است. بارزترین نماد این واژه در ادبیات و فرهنگ عامه، به پایان زندگی دنیوی (دم بازپسین یا همان لحظه احتضار و مرگ) و همچنین جهان آخرت (روز بازپسین به عنوان نماد معاد و رستاخیز) مربوط میشود. اگرچه خود واژه به دلیل ریشه فارسیاش در متن قرآن نیامده، اما معادلهای معنایی دقیق آن مانند کلمه «الآخِر» بارها به کار رفته است.