یعنی چه
این واژه در واقع یک ترکیب عربی از حرف اضافه «بِـ» (به، با، به سبب) و اسم «ذَنْب» (گناه) است. در مفهوم کلی به معنای این است که رویداد یا مجازاتی به دلیل خطای انجام شده رخ داده است. خود واژه ذنب در اصل به معنای «دم و دنباله» است و مجازاً به گناه اطلاق میشود، چون عواقب و دنباله وخیمی برای انسان به همراه دارد.
تلفظ
این کلمه با کسره حرف ب، فتحه حرف ذ و سکون نون و باء تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول بر اساس تعداد حروف، خود واژه «بذنب» یا معادلهای آن نظیر «به جرم» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این ترکیب ترکیبی از حرف اضافه و واژگان مربوط به گناه (sin) یا جرم (crime/offense) استفاده میشود.
به عربی
عبارات هممعنی در خود زبان عربی که همین ترکیب ساختاری را حفظ میکنند.
به ترکی
در ترکی استانبولی با استفاده از واژه گناه (که از فارسی وام گرفته شده) و پسوندهای سببی معنا میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق روان و پرکاربرد این کلمه در زبان فارسی شامل «بهجرمِ» یا «بهخاطرِ گناه» هستند که در ترجمه متون به کار میروند.
در قرآن
این ترکیب و مشتقاتش چند بار در قرآن کریم آمده است؛ از جمله در آیه ۹ سوره تکویر: «بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ» (به کدام گناه کشته شدهاند؟) و در آیه ۱۱ سوره ملک: «فَاعْتَرَفُوا بِذَنْبِهِمْ» (پس به گناه خود اعتراف کردند). این واژه نشاندهنده رابطه علیت میان عمل انسان (گناه) و پیامد دنیوی یا اخروی آن است.
جمعبندی و توضیح کامل بذنب
واژه «بذنب» یک ترکیب عربی (حرف جر «بِـ» + اسم «ذَنب») است که به ادبیات دینی و متون فارسی وارد شده است. ریشه اصلی واژه «ذنب» به معنای دم یا پایان هر چیز است و استفاده از آن برای گناه، به دلیل دنبالهدار بودن عواقب اعمال بد انسان است. این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان یک پاسخ ۴ حرفی کاربرد دارد.
در فرهنگ قرآنی و اسلامی، این واژه بر مسئولیت اخلاقی فرد در برابر رفتارهایش تأکید میکند؛ به طوری که هر گونه عقوبت یا بازخواست الهی، مستقیماً «به سبب گناه» خود انسان شکل میگیرد. معادلهای فارسی آن مانند «بهجرمِ» یا «بهخطایِ» به خوبی بار معنایی مکتوم در آن را منتقل میکنند.