یعنی چه
«بحر مسجور» ترکیبی عربی به معنای دریایی است که یا کاملاً پر و لبریز شده و یا همچون تنور، داغ و برافروخته و شعلهور شده است. این اصطلاح ریشه در فرهنگ قرآنی دارد و توصیفکننده حالتی عظیم و هولناک از دریاهاست.
تلفظ
این عبارت از دو واژهٔ «بَحْر» (به فتح باء و سکون حاء) و «مَسْجُور» (به فتح میم و سکون سین) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، پاسخ این نشانه معمولاً خود واژهٔ «بحر مسجور» با ۸ حرف است، یا به صورت معادلهای آن نظیر دریای برافروخته یا دریای جوشان میآید.
به انگلیسی
با توجه به دو وجه معنایی این عبارت، در ترجمههای انگلیسی قرآن از معادلهایی که به آتش (burning/ablaze) یا پر شدن و خروشان بودن (swelling/seething) اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
خود این عبارت اصالتاً عربی است؛ اما برای تبیین معنای واژهٔ مسجور، لغویون عرب آن را به «المملوء» (پر شده) یا «الموقد» (آتش گرفته) برگرداندهاند.
به فارسی
در برگردانهای فارسی قرآن کریم و متون ادبی، این واژه اغلب به «دریای آتشین»، «دریای گداخته»، «دریای آکنده» یا «دریای شعلهور» ترجمه شده است.
در قرآن
این ترکیب دقیقاً یک بار در آیه ۶ سوره طور به عنوان یکی از سوگندهای الهی آمده است. همچنین همخانوادهٔ فعلی آن در آیه ۶ سوره تکویر به صورت «وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ» (و آنگاه که دریاها شعلهور یا لبریز شوند) برای توصیف وقایع تکاندهنده قیامت به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل بحر مسجور
عبارت «بحر مسجور» یک ترکیب وصفی قرآنی با ابهت و چندمعنایی است که از ریشه «سجر» گرفته شده است. مفسران و اهل لغت در تبیین آن به دو قطب معنایی اصلی اشاره کردهاند: گروهی آن را به معنای دریای مالامال، لبریز و مهارشده میدانند و گروهی دیگر آن را دریایی میخوانند که به شدت داغ، گداخته و شعلهور گشته است.
این واژه در قرآن کریم به عنوان یکی از نشانههای قدرت خداوند و سوگندهای نظام خلقت ذکر شده و در آیات مربوط به قیامت، نمادی از دگرگونی عظیم و آشوب کیهانی است؛ جایی که نظم طبیعت به هم میریزد و دریاها برافروخته میشوند. در ادبیات و عرفان فارسی نیز این اصطلاح گاه به استعاره برای دلهای پر تلاطم، عاشق و سوزان از اشتیاق الهی به کار میرود.