معنی
واژه «نتیجه» در زبان فارسی به معنای دستاورد، عاقبت و ماحصل یک کار یا رویداد است. در اصطلاح منطق و فلسفه نیز به حکمی گفته میشود که از ترکیب دو مقدمه (صغری و کبری) به دست میآید. علاوه بر این، در ادبیات کهن و زیستشناسی به معنای نسل، زاده و فرزندِ فرزند (نوه) به کار رفته است.
یعنی چه
عبارت «نتیجه» نشاندهنده نقطه پایانی یک جریان، آزمایش، رفتار یا فعالیت است. این واژه مشخص میکند که پس از طی شدن یک مسیر یا علت مشخص، چه معلول و برآیندی در واقعیت شکل گرفته است.
مترادف
واژههای فوق در بافتهای مختلف زبانی، منطقی و ادبی میتوانند به جای نتیجه استفاده شوند.
متضاد
واژه نتیجه در زبان فارسی متضاد مستقیم و واحدی ندارد، اما از نظر ساختار منطقی و معنایی در برابر علت، سبب یا مقدمه قرار میگیرد.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه زبانی یکسانی مشتق شدهاند و مفاهیم مشابهی را منتقل میکنند.
ریشه
این کلمه از ریشه ثلاثی مجرد «ن ت ج» در زبان عربی به معنی زاییدن، پدید آمدن یا حاصل شدن گرفته شده است. این واژه تحت تأثیر مباحث علمی و منطقی وارد ساختار زبان فارسی نو شده و کاربرد گستردهای یافته است.
جمله سازی
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ مستقیم واژه مورد نظر ۵ حرف دارد. بسته به طراح جدول، کلمات هممعنی ۴ یا ۵ حرفی دیگر نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، کلمات متفاوتی برای انتقال مفهوم نتیجه استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل نتیجه
واژه «نتیجه» یکی از کلیدیترین مفاهیم در زبان، منطق، علوم و زندگی روزمره است که به برآیند، دستاورد یا سرانجام یک عمل و رویداد اشاره دارد. این کلمه در طول تاریخ جایگاه خود را از معنای سنتی و زیستشناسی (به مفهوم فرزندِ فرزند یا نوه) به مفاهیم عمیق فلسفی، ریاضی و کاربردهای روزمره تغییر داده است تا بازتابدهنده قانون کلی علت و معلول در جهان باشد.
در حوزه منطق و ریاضیات، نتیجه خروجی نهایی و محکمی است که پس از چیدمان درست مقدمات به دست میآید، به طوری که نماد سه نقطه مثلثی شکل ($\therefore$) در متون علمی مستقیماً بیانگر عبارتی به معنی «در نتیجه» است. اگرچه این واژه ریشهای عربی دارد و عطف به ساختار زبانی به شکل لفظی در متن قرآن نیامده است، اما مفاهیم بنیادین همارز آن مانند عاقبت اعمال و جزای رفتارها به وفور در متون دینی و ادبی مورد توجه قرار گرفته است.