معنی
ابر در واقع تجمع ذرات بسیار ریز آب یا بلورهای یخ در سطوح بالای جو زمین است که از تبخیر آبهای سطحی شکل میگیرد. در دنیای مدرن امروز، این واژه یک معنای مجازی و کاربردی دیگر نیز پیدا کرده است و به محیطهای مجازی ذخیرهسازی و پردازش دادهها در شبکه اینترنت (رایانش ابری) گفته میشود.
یعنی چه
این واژه در اصل به پدیدهٔ طبیعیِ بارانزا اشاره دارد، اما در اصطلاحات ادبی و علمی به هر تودهٔ متراکم و شناور (مانند ابر غبار یا ابر تیره) و در دنیای فناوری به شبکهای از سرورهای دوردست برای مدیریت اطلاعات اطلاق میگردد.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
واژهٔ «ابر» یک واژهٔ اصیل و کهن ایرانی است. این کلمه در زبان اوستایی به صورت «اَپْرا» (Awra) و در زبان پهلوی (فارسی میانه) به صورت «اَبْر» (Abr) به کار میرفته است. این واژه با کلمهٔ Abhra در زبان سانسکریت همریشه بوده و به ریشهٔ هندواروپایی *abhrás بازمیگردد.
جمله سازی
در جدول
پاسخ مستقیم و سه حرفی این کلمه در جدول، خود واژهٔ «ابر» است؛ اما بسته به تعداد حروف مشخص شده در خانههای جدول، معادلهای عربی و کهن آن مانند سحاب، غمام و میغ نیز بسیار پرکاربرد هستند.
به انگلیسی
جمعبندی و توضیح کامل ابر
واژهٔ «ابر» یکی از اصیلترین و کهنترین کلمات زبان فارسی است که ریشه در دوران باستان و زبانهای هندواروپایی دارد. این واژه در گام نخست پدیدهای طبیعی و حیاتی را توصیف میکند که از تراکم بخار آب در آسمان پدید میآید و سرچشمهٔ باران، برف و مایهٔ حیات زمین است. در فرهنگ، ادبیات و عرفان ایرانی، ابر جایگاهی نمادین دارد؛ از سویی به دلیل بارانزایی بدون منت، مظهر جود، بخشش و کرم است و از سوی دیگر در اشعار کلاسیک، گاه نمادی از غم و اندوه یا حجابی میان عاشق و معشوق (مانند پوشاندن رخ ماه و خورشید) تلقی میشود.
در عصر معاصر، معنای این کلمه دستخوش تکاملی جذاب شده و پای به دنیای فناوری اطلاعات گذاشته است. اصطلاح «رایانش ابری» (Cloud Computing) با الهام از ساختار شناور و گستردهٔ ابرهای آسمانی، به شبکهای عظیم از سرورهای متصل به هم اشاره دارد که اطلاعات را در بستری فراتر از سختافزارهای محلی ذخیره و پردازش میکنند. شایان ذکر است که این کلمه با پیشوند تفضیلی «اَبَر» (به معنی برتر و بزرگتر) تفاوت تلفظی و معنایی دارد.