یعنی چه
«بشر ها» شکل جمع واژهٔ «بشر» است. بشر در اصل به معنی انسان، آدمی و خلق است و اشاره به ساختار ظاهری و جسمانی انسان دارد. اگرچه خود واژهٔ بشر در عربی مفهوم جمع را هم میرساند، در زبان فارسی گاهی به صورت غیررسمی با «ها» جمع بسته میشود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت [بَشَرْها / ba-šar-hā] است که از ترکیب واژهٔ عربی بَشَر و پسوند جمع فارسی تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول بر اساس حروف خواسته شده واژهٔ «بشر ها» است که دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم عموماً از واژگان مرتبط با جنس بشر و انسانها استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، واژهٔ «بشر» خود به عنوان اسم جنس به کار میرود و هم برای مفرد و هم برای جمع استفاده میشود و نیازی به علامت جمع ندارد.
به فارسی
معادلهای فصیح و سرهٔ این واژه در زبان فارسی شامل آدمیان، آدمیزادگان، مردم و خلایق است که در نوشتار رسمی به جای شکل غیرمعیارِ «بشرها» توصیه میشوند.
در قرآن
واژهٔ «بشر» به کرات در قرآن کریم به کار رفته است؛ مانند آیه «وَ هُوَ الَّذِی خَلَقَ مِنَ الْمَاءِ بَشَراً» یا «قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ». در اصطلاح قرآنی، هرگاه سخن از ساختار بیولوژیکی، پیکر ظاهری و ویژگیهای مادی انسان است از واژه «بشر» استفاده شده، در حالی که واژه «انسان» بیشتر به کمالات و فضایل معنوی او اشاره دارد.
نماد چیست
در متون فلسفی و عرفانی، بشر نماد ویژگیهای مادی و زمینی آدمی در برابر فرشتگان است. از نظر بصری، برای این واژه نماد باستانی خاصی نیست اما مفهوم نوع بشر معمولاً با ساختار آناتومیک بدن یا طرح معروف «مرد ویترووین» اثر لئوناردو داوینچی که کمال هندسی جسم را نشان میدهد، نمادپردازی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بشر ها
واژهٔ «بشر ها» ترکیبی از واژهٔ عربی «بشر» و پسوند جمع فارسی «ها» است. در لغتشناسی اصیل، ریشهٔ این کلمه به معنی ظاهر پوست و آشکار شدن است؛ علت نامگذاری آدمی به بشر این است که برخلاف سایر جانداران، پوست بدنش آشکار و نمایان است. این کلمه در زبان عربی به عنوان اسم جنس کاربرد دارد و برای مفرد و جمع یکسان است.
استفاده از «بشرها» در زبان فارسی معیارهای رسمی و نگارشی چندان توصیه نمیشود، زیرا خود کلمهٔ بشر مفهوم جمعی را در دل خود دارد. با این حال، در زبان گفتاری و غیررسمی به معنای انسانها و آدمیان رواج یافته است.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، تفکیک ظریفی میان بشر و انسان وجود دارد؛ واژه بشر لزوماً بر جنبههای فیزیولوژیکی، ساختار مادی و حیات زمینی دلالت میکند، در حالی که واژه انسان به ظرفیتهای روحی، اخلاقی و خلافت الهی او بازمیگردد.