یعنی چه
عبارت «بکار گیرند» (یا به شکل املایی استاندارد: بهکار گیرند) فعل مضارع التزامی، سوم شخص جمع از مصدر «بهکار گرفتن» است. این فعل به دو معنای عمده کاربرد دارد: نخست به معنی بهرهبرداری، استفاده عملی و استعمال ابزار، روشها یا دانش، و دوم به معنی استخدام کردن، به خدمت گرفتن و گماشتن افراد برای انجام یک فعالیت یا شغل.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت فتحة بـ (بَـ) یا کسره (بِـ) در ابتدای عبارت است که به واژه «کار» متصل یا منفصل خوانده میشود و در نهایت فعل «گیرند» با یای مجهول و ساکن بودن راء و نون تلفظ میگردد: [بِـ + کار + گیـ + رَند].
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «بکار گیرند» با ۹ حرف است. همچنین کلماتی نظیر استعمال کنند، استخدام کنند یا بهرهبرداری کنند به عنوان جایگزینهای احتمالی با تعداد حروف متفاوت کاربرد دارند.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، در زبان انگلیسی از افعال متفاوتی استفاده میشود؛ اگر هدف استخدام افراد باشد از employ یا recruit و اگر هدف استفاده از ابزار و ابداع باشد از utilize یا apply استفاده میگردد.
به عربی
در زبان عربی فعل «يستعملون» برای ابزارها و ساختارهای مادی و معنوی به کار میرود، در حالی که «يستخدمون» و «يوظفون» بیشتر بار معنایی استخدام، تسخیر یا به خدمت گرفتن افراد را به همراه دارند.
به فارسی
معادلها و جایگزینهای شیوا در زبان فارسی شامل افعالی نظیر بهرهبرداری کنند، موظف کنند، به کار ببرند، اعمال نمایند و در معنای نیروی انسانی، شفاهتاً «به خدمت بگیرند» یا «بگمارند» است. متضادهای آن نیز شامل برکنار کنند، اخراج کنند، معطل بگذارند، رها کنند و بیاستفاده بگذارند میشود.
نماد چیست
این واژه یک فعل کاربردی و انتزاعی است و نماد تصویری یا نشانهشناختی ملموس خاصی در فرهنگها ندارد؛ اما در متون علمی، مدیریتی و ادبی به عنوان نمادِ «عملیسازی دانش»، «کارآمدی» و تبدیل پتانسیلهای بالقوه به بالفعل شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بکار گیرند
عبارت «بکار گیرند» یک فعل مرکب در زبان فارسی است که از پیشوند، اسم «کار» و فعل «گیرند» تشکیل شده است. ریشه اصلی واژه «کار» به فارسی میانه و پهلوی بازمیگردد و در ساختار فعلی، مفهوم وارد کردن چیزی به چرخه عمل یا استخدام نیروی انسانی را بازگو میکند. این فعل مضارع التزامی، بیانگر یک تصمیم، لزوم یا تمایل برای بهرهبرداری از ابزارها و تخصصهاست.
در متون دینی و ترجمههای قرآنی، گرچه خودِ این لفظ فارسی عیناً وجود ندارد، اما مفاهیم همارز آن نظیر تسخیر، به خدمت گرفتن یا کار کشیدن در آیاتی مانند آیه ۳۲ سوره زخرف («لِیَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا سُخْرِیًّا») به چشم میخورد که نشاندهنده ابعاد اجتماعی و تعاملی این مفهوم در زندگی بشری است.