یعنی چه
واژه «بکراعید» (که به صورتهای بقرعید و بکرا عید نیز نوشته میشود) اصطلاحی رایج در زبان اردو است و به عید قربان اشاره دارد. کلمه «بکرا» در زبان اردو به معنای بز یا گوسفند قربانی است و ترکیب آن با «عید»، به جشنی اشاره میکند که مسلمانان در آن به یاد ایثار حضرت ابراهیم (ع)، گوسفند یا بزی را قربانی میکنند.
تلفظ
این واژه در زبان اردو و در میان مسلمانان شبهقاره به صورت «بَکْرا عید» (Bakra Eid) تلفظ میشود. در برخی متون قدیمیتر یا گفتارهای فارسی به اشتباه با واژه «بَقَر» (به معنی گاو) خلط شده و «بقرعید» نیز تلفظ و نگاشته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر برای راهنمای «عید قربان به زبان اردو» یا «نام دیگر عید قربان در شبهقاره» یک پاسخ ۷ حرفی بخواهید، واژه «بکراعید» پاسخ دقیق آن است.
به انگلیسی
در جوامع انگلیسیزبان، علاوه بر اصطلاح رسمی عربی، از ترکیب Bakra Eid برای اشاره به این روز در فرهنگ هندی و پاکستانی استفاده میشود.
به عربی
معادل رسمی و دقیق این واژه در زبان عربی و سراسر جهان اسلام «عید الاضحی» است که به معنای عید فداکاری و قربانی است.
به فارسی
در زبان فارسی معیار، دقیقترین و رایجترین معادل برای این واژه، «عید قربان» یا «عید اضحی» است و اصطلاح بکراعید به عنوان یک وامواژه از زبان اردو در برخی متون خاص یا فرهنگهای جغرافیایی دیده میشود.
در قرآن
عبارت «بکراعید» در قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، اصل و ریشه سنت عید قربان یعنی داستان ذبح و فداکاری حضرت ابراهیم و اسماعیل (ع) در آیات ۱۰۲ تا ۱۰۷ سوره مبارکه صافات و همچنین مناسک حج و قربانی در آیه ۳۷ سوره حج به روشنی بیان شده است.
نماد چیست
این واژه و عید مربوط به آن، نماد قربانی کردن مادیات و امیال نفسانی در راه خدا، تسلیم بودن در برابر فرمان الهی، پایان مناسک حج و دستگیری از نیازمندان از طریق توزیع گوشت قربانی است.
جمعبندی و توضیح کامل بکراعید
واژه «بکراعید» یک اصطلاح ترکیبی هندوآریایی و عربی است که اصالتاً به زبان اردو تعلق دارد اما به دلیل پیوندهای عمیق فرهنگی و مذهبی میان مسلمانان شبهقاره هند و ایران، به متون و فرهنگهای لغت فارسی نیز راه یافته است. بخش اول این واژه یعنی «بکرا» در زبان اردو به معنای بز یا گوسفند است و اشاره مستقیم به حیوان قربانی در روز دهم ماه ذیالحجه دارد.
این اصطلاح در واقع معادل عامیانه و فرهنگی همان «عید قربان» یا «عید الاضحی» است. در برخی منابع مکتوب فارسی، به دلیل شباهت ظاهری و معنایی، این کلمه را به صورت «بقرعید» (با ریشه عربی بَقَر به معنی گاو) نیز ضبط کردهاند، اما ریشه اصلی آن همان واژه اردوی بکرا به معنی گوسفند و بز است.
در فرهنگ اسلامی، این عید یادآور آزمون الهی حضرت ابراهیم (ع) و فرزندش است و نمادی از ایثار، بندگی و همبستگی اجتماعی میان مسلمانان جهان به شمار میرود که طی آن گوشت قربانی میان نیازمندان توزیع میشود.