معنی
واژه «عجیب» صفتی است که برای توصیف پدیدهها، رفتارها یا اشیائی به کار میرود که از روال عادی و معمول خارج بوده و حس شگفتی یا ابهام را در انسان برمیانگیزند.
یعنی چه
وقتی میگوییم چیزی عجیب است، یعنی آن امر یا پدیده مأنوس و پیشپافتاده نیست و بهدلیل متمایز بودن، توجه و تحیر ناظر را جلب میکند.
مترادف
این کلمات در بافتهای مختلف زبان فارسی میتوانند به جای واژه عجیب استفاده شوند و بار معنایی شگفتی یا نامعمول بودن را منتقل کنند.
متضاد
واژههایی که نشاندهنده جریان عادی زندگی، امور پیشبینیپذیر و پدیدههای همیشگی و بدون ابهام هستند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه سه حرفی «ع-ج-ب» مشتق شدهاند و با مفهوم شگفت آمدن مرتبط هستند.
ریشه
این واژه از عربی کلاسیک وارد زبان فارسی شده است. در ریشه اصلی خود به دگرگون شدن حال انسان از دیدن یک امر غیرمنتظره و شگفتانگیز اشاره دارد.
جمله سازی
در جدول
پاسخ دقیق و مستقیم برای طراحان جدول کلمات متقاطع، خودِ واژه «عجیب» با ۴ حرف است. کلمات مترادف ۴ حرفی دیگر مانند شگفت و غریب نیز میتوانند کاربرد داشته باشند.
به انگلیسی
بسته به بافت متن و میزان شگفتی یا ناهنجاری پدیده، میتوان از هر یک از این معادلهای انگلیسی استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل عجیب
واژه عجیب به عنوان یکی از کلمات پرکاربرد در زبان فارسی، مرز میان امور عادی و پدیدههای شگفتآور را ترسیم میکند. این واژه که ریشه در زبان عربی دارد، به هر چیزی اشاره میکند که به دلیل تفاوت جدی با معیارهای ذهنی و تجربی ما، حس حیرت و کنجکاوی را برمیانگیزد. در ادبیات فارسی و متون کهن، عجیب لزوماً بار معنایی منفی ندارد و در بسیاری از موارد برای توصیف زیباییهای شگرف، خلقتهای بینظیر و عظمت امور به کار رفته است؛ چنانکه در قرآن کریم نیز در توصیف عظمت آیات الهی با تعابیری همچون «قرآنٌ عجیب» ظاهر میشود.
با این حال، در کاربردهای روزمره و عامیانه، این صفت گاهی در ترکیب با واژههایی مانند «غریب» به کار میرود که میتواند تا حدی نشاندهنده ناهنجاری، مرموز بودن یا خروج نامطلوب از نظم جامعه باشد. در مجموع، عجیب کلیدی برای ورود به دنیای ناشناختهها و توصیف هر آن چیزی است که فراتر از انتظار و پیشبینی انسان رخ میدهد.