معنی
واژه «ویران» به معنای جایی یا چیزی است که تخریب شده، از رونق افتاده و دیگر قابل سکونت یا استفاده نیست. این کلمه در ادبیات به دل آشفته و پریشان نیز اشاره دارد.
یعنی چه
این کلمه وضعیتی را توصیف میکند که در آن سازه، شهر، ملک یا حتی حالتی روحی بر اثر جنگ، بلایای طبیعی، گذشت زمان یا بیتوجهی دچار نابودی و فروپاشی کامل شده باشد.
مترادف
واژههای فوق همگی مفهوم از بین رفتن ساختار، نبود آبادانی و خالی از سکنه بودن را میرسانند.
متضاد
این کلمات نقطه مقابل ویرانی هستند و بر سازندگی، رونق و وجود حیات و سکونت دلالت دارند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه اصلی «ویران» مشتق شدهاند و به مفاهیم ابزار، مکان یا حالت تخریب اشاره میکنند.
ریشه
این واژه کاملاً ایرانی و اصیل است. در زبان فارسی میانه به صورت wērān یا wirān به معنی خراب و نابود به کار میرفته و ریشه باستانیتر آن در زبان اوستایی به صورت -vi-ra (پراکنده و از هم گسیخته) از پیشوند -vi (به معنی جدا/از هم) ساخته شده است.
جمله سازی
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، برای راهنمای «خراب یا ناآباد»، کلمه ۵ حرفی «ویران» یک پاسخ دقیق و اصیل است.
به انگلیسی
بسته به لحن متن و نوع سازه، از معادلهای مختلفی در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم ویرانی استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ویران
واژه «ویران» یکی از کلمات اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در دوران فارسی میانه و زبان اوستایی دارد. این کلمه در معنای حقیقی خود به هر سازه، شهر، یا زمینی اشاره دارد که بر اثر عوامل طبیعی یا انسانی ساختار خود را از دست داده، فروریخته و خالی از سکنه و رونق شده است.
در ادبیات، عرفان و شعر فارسی، «ویران» و «ویرانه» بار معنایی عمیق و کنایی پیدا میکنند. شعرا اغلب از این واژه برای توصیف دل شکسته، فناپذیری و بیاعتباری دنیا، و دوری از معشوق استفاده میکنند. همچنین در متون کلاسیک، ویرانه نمادی از محل پنهان شدن گنج است؛ استعارهای از اینکه معرفت و عشق الهی را باید در دلهای فروتن و شکسته جستجو کرد.
این کلمه اگرچه در متن عربی قرآن کریم وجود ندارد، اما مفاهیم مترادف آن مانند فروپاشی تمدنها و خانههای خالی و فروریخته (مانند واژه خاوية) بارها در آیات الهی برای عبرتآموزی انسانها مطرح شده است.