معنی
آغوش در مفهوم مادی و عینی خود به معنای بغل و میان دو دست است. همچنین به مقدار بار، گیاه یا هیزمی که در یک بغل جا شود نیز اطلاق میگردد. در مفهوم مجازی، کنایه از پناه، تسلیم، پذیرش یا احاطه شدن توسط یک موقعیت (مانند آغوش گرم خانواده) است.
یعنی چه
این واژه در ادبیات و فرهنگ عامه به معنای پذیرش خالصانه، از بین رفتن فاصلهها و ایجاد حس آرامش عمیق میان دو فرد است که حس حمایت و نزدیکی عاطفی را منتقل میکند.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
این واژه کاملاً ایرانی و پارسی است. ریشهٔ آن به واژهٔ پهلوی (فارسی میانه) «آگوش» (āgōš / āguš) برمیگردد که به معنی «میان دو دست فراهم آوردن و به خود چسباندن» بوده است.
جمله سازی
در جدول
این کلمه معمولاً با راهنماهایی نظیر «بغل»، «میان دو دست» یا «پناه عاطفی» در جدولها میآید و پاسخ اصلی آن ۴ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان عربی نیز از واژه «حِضْن» برای آغوش و «عِناق» برای یکدیگر را در آغوش کشیدن استفاده میشود. در زبان ترکی معادل آن واژه «Kucak» است.
جمعبندی و توضیح کامل آغوش
واژهٔ «آغوش» یکی از زیباترین و عمیقترین کلمات در زبان و ادبیات فارسی است که فراتر از معنای مادی خود (فضای میان دو دست)، بار معنایی شگرفی از امنیت، صلح و عشق بیقیدوشرط را به دوش میکشد. این واژه با ریشه در زبان پهلوی، همواره در طول تاریخ پناهگاهی برای خستگیها و نمادی از وصال عاشقانه بوده است.
در فرهنگ عمومی، باز کردن آغوش به معنای فروپاشی دیوار دوری و آمادگی برای تجدید مِهر و آشتی است. اگرچه این واژه به صورت لفظی در متون دینی مانند قرآن نیامده، اما مفاهیم استعاری همارز آن مانند بالِ رحمت و فروتنی، همواره برای توصیف بالاترین درجاتِ مهربانی و پناهِ عاطفی به کار رفته است.