یعنی چه
واژه زهمة به حالت یا بوی ناخوشایند، تند و گندیده چربی سوخته، دنبه یا گوشت و ماهی مانده اشاره دارد که در اصطلاح عامیانه به آن بوی زُخم یا زِهم نیز میگویند.
تلفظ
این واژه در اصلِ زبان عربی به صورت زَهمَة یا زُهمَة تلفظ میشود و در زبان فارسی معمولاً بدون تلفظ هاء ملفوظ پایانی به کار میرود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه ۴ حرفی معمولاً در پاسخ به طراحانی که بوی بد گوشت، تعفن چربی یا بوی زُخم را سراغ میگیرند، کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به نوع و بافت بوی ناخوشایند، میتوان از معادلهای متفاوتی در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی کلاسیک، این واژه دقیقاً به بوی گوشت فاسد شده یا بوی دست آلوده به چربی و دنبه اشاره دارد.
به فارسی
در زبان فارسی و فرهنگهای معتبری چون دهخدا و معین، معادلهای ملموسی مانند بوی زُخم (یا زِهم)، تعفن، بوی ناخوشایند چربی و گندیدگی برای آن ذکر شده است.
نماد چیست
این واژه بار اسطورهای یا نمادین خاصی ندارد و بیشتر به عنوان یک صفت توصیفی برای اشاره به فساد مادی، بوی بد چربی و در برخی استعارهها برای اشاره به آلودگی یا فساد اخلاقی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل زهمة
واژه «زهمة» یک وامواژه از ریشه عربی (ز-ه-م) است که در متون کهن ادبی و فرهنگهای لغت فارسی به معنای بوی بد، تند و ناخوشایند چربی، دنبه، یا گوشت و ماهی مانده به کار رفته است. این واژه ریشه اصلی همان اصطلاحی است که مردم امروزه در گفتار عامیانه به صورت «بوی زُخم» یا «بوی زِهم» برای مرغ و گوشت ناپخته یا ظرفهای چرب استفاده میکنند.
در حل جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه دقیقاً به عنوان یک پاسخ ۴ حرفی برای واژههایی نظیر تعفن، بوی ناخوش چربی و گندیدگی گوشت کاربرد دارد. اگرچه این کلمه در متن قرآن کریم به صورت مستقیم مستعمل نبوده، اما در لغتنامههای شاخصی مثل دهخدا جایگاه مشخصی دارد و معادلهای دقیق انگلیسی آن به مفاهیمی چون چربی فاسد شده و بوی تند حیوانی اشاره دارند.