یعنی چه
این عبارت یک مصدر مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب دو جزء «شیرین» (به معنی دلپذیر و مطبوع) و «شمردن» (به معنی حساب کردن، دانستن و پنداشتن) شکل گرفته است. در مفهوم استعاری نیز به معنای با رضایت و نیکبینی به چیزی نگاه کردن یا تحملپذیر و گوارا دانستن سختیها به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه متشکل از دو بخش است: «شیرین» با یاء مجهول/معروف [šīrēn / šīrīn] و «شِمُردن» با ضمه روی حرف ميم [šomordan].
در جدول
پاسخ اصلی در جدول برای این مفهوم، خود کلمه «شیرین شمردن» با ۱۰ حرف است. واژههای جایگزین و هممعنی دیگر مانند «استحلاء» (۷ حرف) نیز میتوانند به عنوان پاسخ مد نظر قرار گیرند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، عبارات فوق دقیقترین معادلها برای انتقال مفهوم شیرین شمردن هستند.
به عربی
واژه «استحلاء» از ریشه «حلو» دقیقترین و متناظرترین معادل عربی برای این عبارت در لغتنامههای معتبر است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای بیان این مفهوم از ترکیب واژه Tatlı (شیرین) با افعالی نظیر bulmak یا saymak استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای اصیل و عبارات هممعنی فارسی برای این مدخل عبارتند از: خوشآمدن، نیکو پنداشتن، حلاوت یافتن و پسندیدن. واژههای هم-خانواده آن نیز شامل شیرینی، شیرینکام، شمارش، شماره و شمرده هستند که از ریشههای پهلوی (šīrēn و ōšmurdano) مشتق شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل شیرین شمردن
عبارت «شیرین شمردن» یک مصدر مرکب و اصیل در زبان فارسی است که اگرچه به صورت یک مدخل مستقل و سنتی در فرهنگهای لغت عامه کمتر ثبت شده، اما از ترکیب دو واژه کاملاً ریشهدار «شیرین» و «شمردن» پدید آمده است. این عبارت در دو سطح مادی و معنوی کاربرد دارد؛ در سطح مادی به معنای چشیدن و لذتبخش یافتن طعمهاست و در سطح معنوی و عرفانی، به معنای تلقی مثبت از امور، گوارا دانستن سختیها و تسلیم و رضایت در برابر تقدیر به کار میرود.
از نظر ریشهشناسی، بخش اول آن به زبان فارسی میانه و منسوب به شیر بازمیگردد و بخش دوم از ریشههای ایران باستان مرتبط با یادآوری و حساب کردن است. معادل دقیق دوزبانه آن در عربی واژه «استحلاء» بوده که بازتابدهنده همان مفهوم حلاوت و شیرینی در ذهن و ذائقه است. این واژه در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع معمولاً با توجه به تعداد ۱۰ حرفی خود یا با معادلهایش شناخته میشود.