یعنی چه
اسلاوهای پولابی نام دستهای از قبایل اسلاوی غربی بودند که در قرون وسطی (قرن ۷ تا ۱۲ میلادی) در نواحی اطراف رودخانه «اِلب» یا «لابه» واقع در شمالشرقی آلمان امروزی سکونت داشتند. نام آنها از ریشه اسلاوی واژه گرفته شده و دقیقاً به معنای «مردمانِ کنار رود لابه» است.
تلفظ
این عبارت به صورت «اِسلامْهای پُولابِی» (Eslāv-hā-ye Polābi) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ اصلی برای این مفهوم تاریخی با طول ۱۴ حرف «اسلاوهای پولابی» است. همچنین کلمات «اسلاوهای البه» و «وندها» نیز به عنوان پاسخهای جایگزین و کوتاهتر کاربرد دارند.
به انگلیسی
در منابع انگلیسی زبان از این قوم تاریخی با نامهای Polabian Slavs یا Elbe Slavs یاد میشود.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این مردمان از اصطلاحات «السلاف البولابيون» یا «السلاف الألبيون» استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی دقیقترین معادل تاریخی همان «اسلاوهای پولابی» یا «اسلاوهای رود البه» است که مستقیماً به موقعیت جغرافیایی این قبایل اشاره دارد.
نماد چیست
این قبایل در تاریخ اروپا نماد مقاومت سرسختانه در برابر گسترش امپراتوریهای ژرمنی و مسیحیت اجباری در قرون وسطی هستند. از نظر نمادشناسی مذهبی، تندیسهای چند سر خدایان کهن اسلاو مانند «سوانتویت» (خدای جنگ و باروری) که در معابد آنها طواف میشد، به عنوان نماد هویتی اسلاوهای پولابی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل اسلاوهای پولابی
اسلاوهای پولابی به گروهی از قبایل اسلاو غربی (از شاخه لخیتی) گفته میشد که بین قرون هفتم تا دوازدهم میلادی در شرق و شمال آلمان امروزی و در امتداد رودخانه اِلب (که در زبانهای اسلاوی لابه نامیده میشود) مستقر بودند. واژه پولابی نیز ترکیب ساختاری از پیشوند po به معنای کنار و Labe نام رودخانه است که معنای مردمان حاشیه رود الب را میدهد. آلمانیها در آن زمان این قبایل را با نام عمومی وندها صدا میزدند.
این مردمان پیش از پذیرش مسیحیت، آیینهای بتپرستی و چندخدایی اسلاوی را حفظ کرده بودند و معابد بزرگی برای پرستش خدایانی چون سوانتویت داشتند. با این حال، در طول سدههای میانه و در پی جنگهای مذهبی و فتوحات پادشاهان ژرمن، قلمرو آنها فتح شد و این قبایل به تدریج در جامعه و فرهنگ آلمانی ادغام و جذب (آسیمیله) شدند.
با گذشت زمان، زبان اختصاصی آنها یعنی زبان پولابی تا قرون ۱۷ و ۱۸ میلادی به طور کامل منقرض شد. امروزه در تاریخنگاری اروپایی، اسلاوهای پولابی به عنوان نمونهای برجسته از اقوام منقرضشده یاد میشوند که تنها بازماندگان فرهنگی و زبانیِ بسیار نزدیک به آنها در آلمان مدرن، مردم سوربی (صربهای لوزاسیا) هستند.