یعنی چه
واژهٔ متذابح در لغت به معنای کسانی است که یکدیگر را میکشند یا سر میبرند. این صفت برای توصیف گروهها، قبایل یا افرادی به کار میرود که در یک جنگ خونین و درگیری شدید، دست به نابودی و قتلعام متقابل یکدیگر زدهاند.
تلفظ
این واژه به صورت مُتَذابِح (Mota-zā-beh) تلفظ میشود که اسم فاعل از باب تفاعل در زبان عربی است.
در جدول
پاسخ متداول برای این واژه در جدول ۶ حرف دارد و کلمات هممعنی آن شامل متقاتل و متحارب هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از اصطلاحات مربوط به کشتار دوطرفه و متقابل برای ترجمه این مفهوم استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از فعل تذابحوا (به معنی یکدیگر را کشتند) مشتق شده است.
به فارسی
معادلهای روان فارسی برای این صفت کلماتی مانند یکدیگرکش، همکشتار یا در حال جنگ و نابودی دوطرفه هستند.
در قرآن
خودِ واژهٔ «متذابح» به این صورت در قرآن کریم نیامده است؛ اما ریشهٔ ثلاثی آن یعنی «ذ ب ح» به صورتهای دیگری نظیر فعل «یُذَبِّحُونَ» یا ترکیب «ذبح عظیم» (در داستان قربانی حضرت اسماعیل) در متن قرآن به کار رفته است.
نماد چیست
در ادبیات و کاربردهای استعاری، متذابح نمادی از جنگ داخلی، نزاعهای شدید و خانمانسوز خانوادگی یا قبیلهای، و خشونت کوری است که در نهایت به نابودی و اضمحلال هر دو طرف درگیر منجر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل متذابح
واژهٔ «متذابح» یک صفت مشتق از ریشهٔ عربی «ذبح» (سربریدن) است که با رفتن به باب تفاعل، معنای مشارکت و اقدام دوطرفه به خود گرفته است. این واژه به طور دقیق به کسانی اشاره دارد که درگیر یک جنگ یا نزاع خونین شده و همدیگر را به قتل میرسانند. کلمات همخانوادهای همچون ذبیح، مذبح و ذابح نیز از همین ریشه مشتق شدهاند.
از نظر معنایی، کلماتی مانند متقاتل و متحارب از مترادفهای نزدیک آن به شمار میروند، در حالی که واژههایی چون متصالح و متسالم (به معنی آشتیکننده و صلحطلب) در نقطهٔ مقابل آن قرار دارند. این لغت گرچه در زبان فارسی کهن و متون ادبی به کار رفته، اما ریشه و ساختار آن کاملاً عربی است.
در تحلیل کاربردی این واژه، تفاوت ظریفی میان آن و سایر واژگان همگروه وجود دارد؛ متذابح شدت و خشونت بسیار بالایی را نسبت به متقاتل نشان میدهد و گویای کشتار بیرحمانه و خونین دوطرفه است که معمولاً به عنوان استعارهای از جنگهای داخلی ویرانگر استفاده میشود.