معنی
در لغت به معنی آواز بلند، بانگ و فریاد است. در اصطلاح دستور زبان نیز به علامتی گفته میشود که برای مخاطب قرار دادن کسی یا چیزی به کار میرود (مانند «ای» یا «یا»).
یعنی چه
عبارت «ندا» یعنی فراخوانی یا بلند شدن صدا به گونهای که شنیده شود. در نمادشناسی و ادبیات عرفانی، این واژه نشاندهنده «هاتف غیب»، «آگاهی ناگهانی»، «دعوت الهی» و «وجدان بیدار درون» است.
مترادف
این واژهها در متون مختلف ادبی و عامیانه به عنوان هممعنی کلمه ندا استفاده میشوند.
متضاد
در منابع واژگانی معتبر، کلماتی که نشاندهنده نبود صدا یا سکوت مطلق هستند به عنوان متضاد ندا شناخته میشوند.
هم خانواده
این واژهها از ریشه لغوی مشتق شدهاند و با مفهوم صدا زدن و اعلام کردن در ارتباط هستند.
ریشه
این واژه وامواژهای از زبان عربی (نِداء) است که از ریشه ثلاثی «ن د و» یا «ن د ی» گرفته شده است. در کتاب المفردات راغب آمده که اصل آن از «نَدی» به معنی رطوبت است، زیرا هرچه رطوبت دهان بیشتر باشد کلام و صدا رساتر بلند میشود. همچنین در برخی پژوهشها به شباهت آن با ریشه سنسکریت nadā به معنی بانگ برآوردن اشاره شده است.
جمله سازی
در جدول
کلمه ندا در حل جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ ۳ حرفی شناخته میشود. بسته به طراح جدول، کلماتی مثل صدا، بانگ و فریاد نیز میتوانند به عنوان گزینههای جایگزین مد نظر قرار گیرند.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد جمله، میتوان از معادلهای فوق در زبان انگلیسی برای کلمه ندا استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل ندا
واژه «ندا» یکی از کلمات پرکاربرد و ریشهدار در زبان فارسی است که اصل آن از زبان عربی وام گرفته شده و به معنای صدا، بانگ، فریاد و فراخوان عمومی است. این کلمه در دستور زبان فارسی نیز جایگاه ویژهای دارد و به حروف یا علائمی که برای مخاطب قرار دادن کسی (مانند ای و یا) به کار میروند، اشاره میکند. علاوه بر کاربرد زبانی، ندا در فرهنگ ایرانی به عنوان یک اسم خاص دخترانه بسیار محبوب و رایج است.
از منظر نمادشناسی و ادبیات عرفانی، ندا معنایی فراتر از یک صدای ساده دارد؛ این واژه تداعیکننده هاتف غیب، ندای درون، وجدان بیدار و دعوت الهی است که انسان را از خواب غفلت بیدار میکند. در متون مذهبی و قرآنی نیز مشتقات این واژه بارها برای توصیف فراخوانی پروردگار یا روز قیامت (یوم التناد) به کار رفتهاند که نشاندهنده عمق معنایی و اهمیت آن در فرهنگ اسلامی و ایرانی است.