یعنی چه
واژه مقربات جمع مؤنث «مُقَرِّبَه» یا «مُقَرَّب» است. در متون دینی و عرفانی به کارها، طاعات و عباداتی اطلاق میشود که انسان را به خداوند نزدیک میکند. در علم کالبدشناسی (آناتومی) نیز به ماهیچههایی که اندامها را به سمت خط مرکزی بدن هدایت میکنند (عضلات مقربات یا adductors)، گفته میشود.
تلفظ
این کلمه بسته به کاربرد به دو صورت تلفظ میشود؛ مُقَرَّبات به صیغه مفعولی (نزدیکشدگان/امور تقربیافته) و مُقَرِّبات به صیغه فاعلی (عوامل و اعمال نزدیککننده).
در جدول
پاسخ این کلمه در جدول ۶ حرف دارد و معمولاً در سؤالاتی با عنوان «نزدیککنندهها» یا «طاعات و عبادات موجب تقرب» به کار میرود.
به انگلیسی
در بافت مذهبی و عرفانی از اصطلاحات مربوط به تقرب و در بافت پزشکی از واژه Adductors استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در این زبان برای اشاره به امور یا افرادی که جایگاه نزدیکی دارند استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی این واژه در متون عمومی «نزدیککنندهها» یا «کارها و کسان نزدیکشده» است و در زبان فارسی به عنوان یک اصطلاح مذهبی-عرفانی یا علمی پذیرفته شده است.
نماد چیست
این کلمه نماد مادی خاصی ندارد، اما در ادبیات عرفانی نمادی از رسیدن به عالیترین درجات بندگی، برگزیدگی و محرم راز شدن در درگاه حق است.
جمعبندی و توضیح کامل مقربات
واژه «مقربات» یک اصطلاح چندوجهی و وامگرفته از زبان عربی (ریشه ق ر ب) است که در دو قلمرو کاملاً متفاوت کاربرد دارد. در ادبیات دینی، عرفانی و اخلاقی، این واژه به مجموعه اعمال، طاعات و عباداتی اشاره میکند که سَبَب تقرب و نزدیکی بنده به درگاه الهی میشوند؛ گرچه خود این ساختار جمع مؤنث در قرآن نیامده، اما همخانوادههای آن مانند «المقربون» به فرشتگان و انسانهای والامقام اشاره دارد.
در سوی دیگر و در حوزه علوم تجربی، این واژه در کالبدشناسی (آناتومی) به عنوان معادل عضلات adductors یا همان «ماهیچههای نزدیککننده» بدن (مانند ماهیچههای ران و بازو) شناخته میشود که اندامها را به سمت محور اصلی بدن حرکت میدهند.